INTERDEPENDENSI SEMBERONO PKR-DAP

Ruhanie Ahmad


Interdependensi politik PKR-DAP mutakhir ini disifatkan sebagai “konspirasi syaitan.” Demikian intisari kenyataan Zulkifli Noordin, Ahli Parlimen Bebas-Kulim-Bandar Baharu, dalam Utusan Malaysia, 30 Oktober 2010.

Kenyataan ini adalah huraian kepada kenyataan Zulkifli sewaktu membahaskan Barjet 2011, di Dewan Rakyat, pada 28 Oktober 2010, yang antara lainnya dipetik oleh Utusan Malaysia 29 Oktober 2010, seperti berikut:

Hubungan PKR dan DAP begitu rapat sehingga wujud satu perjanjian rahsia berhubung pegangan kuasa politik antara kedua-dua parti itu yang tidak diketahui oleh Pas. Melalui perjanjian rahsia itu DAP akan memiliki kuasa autonomi terhadap Pulau Pinang sekiranya pakatan pembangkang berjaya mengambil alih kerajaan Persekutuan. Jika pakatan pembangkang menang dan ambil alih kerajaan Persekutuan, DAP akan diberi kuasa autonomi di Pulau Pinang (Zulkifli Noordin dalam Utusan Malaysia 29.10.10).

Laporan Zulkifli dalam Utusan Malaysia 30 Oktober 2010 yang mendedahkan wujudnya “konspirasi syaitan” adalah susulan kepada kenyataan di atas. Selanjutnya, Zulkifli menegaskan seperti berikut:

Perjanjian rahsia antara PKR dengan DAP bukan suatu perkara yang boleh dianggap ‘main-main' kerana ia didalangi oleh kepimpinan tertinggi parti terbabit. Pendedahan ini dibuat kerana saya mahu ahli bawahan Pas dan PKR serta rakyat Malaysia tahu bahawa wujudnya 'perjanjian syaitan' melibatkan PKR dan DAP. Jangan nanti apabila perkara sudah berlaku baru hendak menyesal. Baru hendak kata tidak jangka semua itu akan berlaku (Zulkifli dalam Utusan Malaysia 30.10.10).

Demikianlah kisah intimasi dan interdependensi DAP-PKR. Interdependensi adalah tindakan saling-kebergantungan yang wujud dalam susunan sosial, politik, dan ekonomi. Interdependensi pelbagai jenisnya, termasklah interdependensi positif dan interdependensi negatif.

Interdependensi positif bercorak akomodatif, dipraktikkan menerusi konsep menang-menang dan berdasarkan prinsip kerjasama. Interdependensi negatif bercorak eksploitatif, diamalkan menerusi konsep persiangan dan berdasarkan prinsip survival.

Dalam konteks politik PKR-DAP mutakhir ini sukar untuk dipastikan corak interdependensinya. Tetapi, DAP memang seakan-akan berhajat sangat untuk mengkudakan PKR, dan PKR juga seolah-olah amat berniat untuk mengkudakan DAP.

Kedua-dua parti ini terlalu sangat bercita-cita untuk menerajui Kerajaan Malaysia. Oleh sebab itulah interdependensi PKR-DAP seolah-olah bercorak oportunistik, dilaksanakan menerusi konsep wenang-wenangan dan dibina atas prinsip citarasa.

Jika inilah realitinya, tidak salah jika saling-kebergantungan PKR-DAP dikategorikan sebagai interdependensi sembrono yang bercorak oporcunistik, diamalkan menerusi konsep sewenang-wenang dan berdasarkan prinsip citarasa.

Bagi memudahkan pembaca mentakrifkan posting di atas, saya senaraikan di bawah ini maksud kata-kata kuncinya, iaitu: konspirasi, autonomi, semberono, sewenang-wenang, dan citarasa, yang dipetik daripada Kamus Besar Bahasa Melayu Utusan (1995) dan Kamus Besar Bahasa Indonesia (1995) seperti berikut:

Konspirasi: maksudnya “komplotan” (Kamus Besar Bahasa Indonesia 1995:521). Komplot pula ertinya “bersekongkol, bersubahat, bersepakat, berkongsi, bersekutu, bergabung, berkongkalikong” (Kamus Besar Bahasa Melayu Utusan 1995:930).

Autonomi atau otonomi: maksudnya “pemerintahan sendiri” (Kamus Besar Bahasa Melayu Utusan 1995:96); atau “pemerintahan sendiri; memiliki hak dan kekuasaan menentukan arah tindakannya sendiri (Kamus Besar Bahasa Indonesia 1995:709).

Sembrono: ertinya “tidak hati-hati; tidak difikirkan baik-baik; sembarangan” (Kamus Besar Bahasa Melayu Utusan 1995:1667); atau “kurang hati-hati, tidak difikirkan baik-baik, gegabah, kurang sopan” (Kamus Besar Bahasa Indonesia 1995:905)

Sewenang-wenang: maksudnya “melakukan atau membuat sesuatu dengan sekehendak hati atau sesuka hati sahaja; dengan sembarangan; dengan tidak teliti; tidak dengan usul periksa (Kamus Besar bahasa Melayu Utusan 1995:2182); atau “dengan tidak mengindahkan hak orang lain; dengan semau-maunya; dengan kuasa sendiri (Kamus Besar bahasa Indonesia 1995:1128).

Citarasa: maknanya “perasaan hati (Kamus Besar Bahasa Melayu Utusan 1995:363); atau “perasaan; perasaan hati (Kamus Besar Bahasa Indonesia 1995:191).

Kesimpulannya, pendedahan Zulkifli bermaksud PKR-DAP kini terbabit dalam satu “konspirasi syaitan” di mana PKR akan memberikan hak kepada DAP untuk memerintah Pulau Pinang secara autonomi atau secara “berkerajaan sendiri” yang bebas daripada arah-tuju kekuasaan pusat jika PKR menguasai pemerintah Kerajaan Persekutuan.

Blog ini mengkategorikan realiti ini sebagai realiti interdependensi semberono kerana konspirasi yang didedahkan oleh Zulkifli didakwa telah diputuskan secara rahsia oleh pucuk kepimpinan tertinggi PKR-DAP tanpa berhati-hati, ikut sesuka rasa hati sendiri, dan dengan tidak mengindahkan hak seluruh rakyat jelata Malaysia, termasuk hak Pas yang menjadi komponen Pakatan Rakyat.

Oleh itu, persoalan yang ingin saya ketengahkan untuk renungan rakyat Malaysia, termasuk Pas, ialah: adakah keputusan “konspirasi syaitan” yang didedahkan oleh Zulkifli pada 28 Oktober 2010, akan meliputi lain-lain negeri jika mereka dikuasai oleh DAP dalam PRU 13 kelak; dan, apa akan jadi kepada corak pemerintahan dan kekuasaan di Malaysia jika andaian ini menjadi kenyataan?

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Kesimpulan

Ruhanie Ahmad

Siri satu hingga lima di bawah tajuk ini menerima 59 komen yang memanifestasikan sentimen politik semasa terhadap pemerintahan BN serta warga institusi negara, termasuk segelintir orang besar parti serta pegawai-pegawai menteri.

Komen-komen tersebut memberikan indikasi bahawa Kerajaan BN seolah-olah berada dalam situasi yang kurang mantap. Sama ada ini realiti atau ilusi, terserahlah kepada BN untuk mentafsirkannya.

Tetapi, jika sentimen rakyat yang diluahkan menerusi blog-blog Malaysia menjelang PRU12 boleh dijadikan asas perbandingan, maka adalah tidak bijaksana jika komen-komen mengenai Kerajaan BN di alam siber mutakhir ini tidak dianalisis secara ikhlas dan jujur oleh pihak BN serta diberikan solusi yang segera lagi efektif.

Dalam pada itu, terdapat juga komen-komen sensitif yang saya tidak siarkan untuk mengelakkan kontroversi dan mungkin tindakan undang-undang.

Kesimpulan

Kesimpulannya, keselamatan rejim BN mutakhir ini diancam oleh masalah intra dan inter-party dalam BN, khususnya dalam UMNO, serta antara UMNO dan MCA.

Rejim BN juga diancam oleh persepsi negatif segolongan rakyat jelata terhadap segelintir warga institusi negara, termasuk pegawai-pegawai lantikan politik, khususnya dalam konteks salahguna kuasa.

Persepsi seperti ini menyebabkan majoriti warga institusi negara yang dedikasi dan bersungguh-sungguh menjunjung slogan 1Malaysia turut tercemar nama baik mereka.

Huraian di atas bermakna bahawa ancaman daripada pembangkang tidak merupakan isu besar jika BN ketika ini benar-benar pukal kemuafakatannya dan seluruh warga institusi negara pula amat insaf akan tanggungjawab mereka untuk mempertahankan pemerintahan negara.

Oleh itu, Kerajaan BN serta Ibupejabat BN perlu mengatur strategi tegas dan berkesan untuk mencorakkan suasana yang lebih positif menjelang PRU13 kelak.

Bagaimanapun, strategi tersebut tidak seharusnya dalam bentuk konsesi atau akomodasi politik. Strategi berkenaan wajar difokuskan kepada niat memperbaiki organisasi BN dan mengentalkan semangat juang anggotanya di semua peringkat demi untuk menebus prestasi BN dalam PRU12 menerusi PRU13.

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Siri Lima

Ruhanie Ahmad

Dalam siri terawal ditegaskan bahawa keselamatan sesebuah rejim bergantung kepada perjuangan parti pemerintah, para menteri, pembantu-pembantunya, serta warga institusi negara, iaitu kakitangan awam di semua peringkat.

Jika salah satu komponen ini pincang, menyalahgunakan kuasa, atau bertindak semberono, impak negatifnya adalah kepada rejim yang akan diadili oleh para pengundi dalam Plihan Raya Umum (PRU).

Pegawai Menteri

Oleh itu, siri ini akan memfokus kepada karenah segelintir pegawai menteri atau para pegawai menteri besar BN yang bertindak berleluasa menyebabkan banyak pihak kecewa dengan sifat mereka.

Kekecewaan umum ini menyebabkan menteri mereka disumpah seranah oleh sesetengah rakyat jelata. Sumpah seranah ini juga pasti akan dijelmakan dalam bentuk undi protes dalam PRU.

Siri ini menyenaraikan beberapa kisah benar membabitkan beberapa pegawai menteri dan menteri besar BN. Nama mereka tidak akan disebut. Tetapi, kisah mereka adalah hakiki.

Satu: seorang pegawai khas seorang menteri telah menghantar surat kepada Kementerian Kewangan (MOF) dan memberikan arahan supaya MOF mengizinkan sebuah syarikat membekalkan satu barangan kepada satu agensi di bawah kementerian berkenaan menerusi kontrak secara runding terus untuk selama 15 tahun.

MOF pun menghubungi agensi terbabit untuk mendapatkan maklumat yang lebih sahih. Agensi terbabit terkejut besar kerana ianya bercadang untuk mendapatkan barangan tersebut secara tender terbuka. Tidakkah karenah seperti ini menyebabkan banyak pihak terkilan dengan kelompok pegawai khas seperti ini?

Dua: Seorang usahawan mengemukakan cadangan kepada sebuah kementerian untuk membekalkan sesuatu barangan kepada satu agensi di bawah kementerian tersebut. Tiba-tiba, usahawan tersebut mendapat tahu bahawa proposalnya disampaikan kepada agensi terbabit tetapi sesudah ditukar nama syarikatnya kepada satu syarikat lain yang tidak dikenali asal usulnya.

Amalan ini banyak diperkatakan dan pastinya menjadikan sesetengah usahawan kecewa dengan pihak yang menyalahgunakan kuasa seperti ini.

Tiga: Seorang usahawan memajukan permohonan sebidang tanah kepada seorang menteri besar menerusi seorang wanita yang nama ayahnya sama dengan nama ayah menteri besar terbabit.

Wanita tersebut telah mengambil wang sejumlah melebihi satu juta ringgit daripada usahawan berkenaan atas alasan untuk membayai majlis-majlis politik UMNO di negeri terbabit.

Kini wang sudah lesap, tanah tidak diperolehi, malahan wanita itu juga marah-marah apabila didesak untuk membereskan urusan permohonan tanah berkenaan.

Dalam kes ini nama menteri besar dijual secara borong oleh wanita berkenaan. Bagaimana jika kes ini jatuh ke tangan pembangkang yang sedang aktif menyediakan profile salahguna kuasa oleh pihak BN di seluruh negara?

Pokoknya, memang para menteri dan ramai pegawai menteri yang berprinsip dan sentiasa menjunjung nama baik rejim dan parti. Tetapi, tidakkah kes contoh di atas menjadi seperti akibat nila setitik, rosak susu sebelanga?

Menjual Nama

Karenah kedua adalah perbuatan segelintir orang parti dan pegawai parti menjual nama sesetengah menteri atau isterinya. Sebuah agensi kerajaan pernah memberikan kontrak secara tender runding terus kepada sekumpulan pegawai menteri atas cara ini.

Akibatnya, tender untuk kerja berkenaan baru siap kira-kira satu per lapan, wang beratus ribu sudah diberikan kepada kumpulan berkenaan, tetapi kerjanya terbengkalai dan terpaksa ditenderkan semula.

Ada juga pihak pegawai parti menggunakan nama isteri menteri tertentu untuk mendapatkan faedah diri sendiri. Tiada pihak berani mendapatkan kepastian daripada isteri menteri terbabit. Dengan itu, pegawai berkenaan pun mendapatkan habuan peribadi yang dihajatinya.

Sekali lagi, ini perbuatan yang boleh menyebabkan parti berkenaan rosak dan dibenci ramai. Bagaimana hendak dibetulkan karenah seperti ini?

Aktiviti Pembangkang

Ada pihak mendakwa bahawa kini terdapat sesetengah pihak yang kecewa dengan kerajaan sengaja membocorkan rahsia kepada pihak pembangkang.

Dakwaan seperti ini serius implikasinya. Walaupun pihak pembangkang memang sedang bercelaru, gaduh sama sendiri hinggakan baling-baling kerusi, apa akan jadi jika maklumat yang dibocorkan ini dijadikan senjata untuk mengkahis kredibiliti kerajaan? Siapa bertanggungjawab untuk menyekat aktiviti seperti ini?

Oleh itu, persoalan pokok untuk siri ini adalah, bagaimanakah seluruh karenah di atas akan diatasi oleh pihak pemerintah? Dan, siapakah yang bertanggungjawab untuk membanterasnya?

[Bersambung dalam siri keenam]

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Siri Empat

Ruhanie Ahmad


Keselamatan rejim BN sedang terancam. Inilah persepsi umum di kalangan rakyat biasa Malaysia mutakhir ini. Sukar untuk dipastikan sama ada ini adalah realiti. Tetapi, persepsi berperanan besar dalam politik.

Persepsi ini muncul berdasarkan pelbagai indikator politik dalaman BN dan luaran BN serta dinamikanya. Antaranya adalah seperti berikut:

Pemuda UMNO

Sayap penting UMNO ini didakwa sebagai lemah dan gagal memahami aspirasi sebenar Melayu dalam kerangka politik kontemporari. Perang mulut antara Ketua Pemuda UMNO Malaysia dengan PERKASA dikatakan sebagai menyebabkan ramai lagi orang Melayu berasa kecewa dengan Ketua Pemuda UMNO Malaysia. Sayap ini juga dikatakan sebagai kehilangan idealism dalam perjuangannya membela orang Melayu. Seluruh persepsi ini wajar ditangkis secara berhemah dan segera. Pastinya Ketua Pemuda UMNO Malaysia cukup berwibawa untuk bertindak secara positif dan efektif dalam konteks ini.

Karenah MCA

Persepsi segolongan orang Melayu terhadap MCA amat negatif. Mereka beranggapan suara MCA mutakhir ini seolah-olah hampir senada suara parti pembangkang Chinese-based. Kenyataan provokatif Lee Kuan Yew terhadap Malaysia tempohari disifatkan sebagai indikator dan manifestasi kepada kecelaruan permuafakatan komponen bukan Melayu dalam BN ini. Lantaran itu, wujud segolongan orang Melayu bimbang akan kemenangan BN di kerusi-kerusi DUN dan Parlimen yang mempunyai 51 peratus majoriti pengundi bukan Melayu. Bagaimanakah persepsi ini mahu dimansuhkan sebelum PRU13 kelak?

Warga Perkhidmatan Awam

Jika ditinjau kembali posting awal dalam siri ini, terbukti bahawa warga perkhidmatan awam sama-sama berperanan penting dalam mempertahankan keselamatan rejim negaranya. Oleh sebab itu tidak wujud dictum bahawa kononnya mereka perlu bersikap neutral. Dalam konteks ini, persepsi umum menyatakan bahawa warga perkhidmatan awam perlu sama-sama berusaha untuk menjamin kemenangan BN dalam PRU13. Lantas, apakah usaha yang akan dilaksanakan?

Orang Besar BN

Paling serius lagi, ada persepsi mengatakan bahawa segelintir Orang Besar BN sendiri kononnya sudah hilang keyakinan terhadap kemenangan BN dalam PRU13. Mereka kini didakwa sebagai sibuk menyiap-sediakan langkah-langkah menyelamatkan tengkok dan tembolok masing-masing. Persepsi ini meluas, tetapi mungkin juga fitnah dan dakyah semata-mata. Tetapi, jika inilah realitinya, apakah cara untuk mengatasinya?

Gelagat Menteri

Kini wujud persepsi negatif terhadap gelagat segelintir Menteri. Kenyataan-kenyataan mereka boleh jadi bagaikan nila setitik yang akan merosakkan susu sebelanga. Segelintir Timbalan Menteri juga dikatakan tergolong dalam kategori ini. Gelagat mereka bukan sahaja menyebabkan segolongan rakyat jadi marah, malahan menyebabkan segolongan warga perkhidmatan awam hilang hormat kepada individu terbabit dan parti yang diwakilinya.

Ibu Pejabat UMNO Malaysia

Orang UMNO ramai beranggapan bahawa pengurusan Ibu Pejabat UMNO masa ini disamakan dengan pengurusan korporat. Ahli-ahli yang berkunjung untuk berurusan terpaksa mengisi borang dan sebagainya. Di samping itu terdapat seorang bos tertentu dikatakan bertindak lebih semberono dan menyebabkan kemarahan ahli-ahli UMNO serta melemahkan morale kakitangan Ibu Pejabat UMNO. Soalnya, adakah ini hakikat dan bila agaknya punca kekalutan ini mahu diatasi?

Tindakan Tegas

Seluruh persepsi di atas penting untuk dihalusi dan dimansuhkan. Ini menuntut kepimpinan negara bertindak tegas terhadap kesemuanya. Jadikanlah impak persepsi terhadap kepimpinan pasca Najib dalam PRU12 sebagai pengajaran untuk membolehkan kepimpinan mutakhir ini bertindak menyelamatkan rejim BN dan kekuasaannya.

[Bersambung dalam siri kelima]

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Siri Tiga

Ruhanie Ahmad

Dalam posting siri dua saya cadangkan BN dan UMNO memperkenalkan Prosidur Operasi Seragam bagi mengendalikan perjalan organisasinya untuk merebut semula seluruh negeri yang kini dikuasai oleh Pakatan Rakyat. Hakikat ini penting kerana di kesemua negeri berkenaan, BN adalah parti pembangkang. Pada waktu yang sama, BN mesti mempertahankan seluruh negeri yang kini dalam kekuasaannya dan mesti meningkatkan jumlah kerusinya di Dewan Rakyat.

Prosidur Operasi Seragam ini akan membolehkan seluruh jentera BN yang digerakkan oleh parti-parti komponennya bergerak dan bertindak dengan satu langkah dan satu suara. Paling penting sekali, BN perlu mengarahkan seluruh pemimpinnya di semua peringkat supaya mengelakkan daripada membuat kenyataan kontroversial. Arahan ini perlu disegerakan supaya tidak wujud polarisasi dan ‘permusuhan’ di kalangan seluruh komponennya yang sekaligus menghakis kredibiliti BN serta menghakis keyakinan rakyat kepadanya.

Objek Politik BN

Sehubungan dengannya, BN juga perlu memperingatkan seluruh komponen dan ahli-ahlinya bahawa perjuangan BN adalah untuk mengekalkan kuasa pemerintahannya di peringkat pusat dan negeri. Jika komponen BN bertelagah secara terbuka, kredibiliti BN tercemar dan keyakinan rakyat menjadi luntur.

Oleh itu, seluruh pemimpin komponen BN wajar diingatkan supaya memahami serta mengamalkan kaedah dan strategi peperangan. Jika kaedah peperangan Sun Tzu didapati paling sesuai, hayati dan amalkan strategi tersebut. Jika strategi peperangan oleh Von Clausewitz perlu digandingkan bersama seni peperangan Sun Tzu, lakukan gandingan ini secara segera. Pokoknya, strategi peperangan BN biar ketara, tetapi objek politik BN dalam peperangan itu biar terus dirahsiakan daripada pengetahuan pihak lawan.

Dalam konteks ini, wajar dikenalpasti sistem kerahsiaan dalam BN. Dalam konteks ini juga perlu dipantau kemungkinan wujudnya talibarut atau pengkhianat di kalangan pemimpin dan ahli BN yang mungkin membocorkan objek politik peperangan BN kepada pihak lawan.

Institusi Negara

Seluruh organisasi Institusi Negara juga mesti mendukung objek politik peperangan BN terhadap parti lawan. Dalam konteks keselamatan rejim dan keselamatan nasional, organisasi Institusi Negara mesti komited untuk mempertahankan kedua-duanya. Anggapan bahawa organisasi Institusi Negara perlu bersikap neutral atau berkecuali adalah anggapan yang meleset.

Memang demokratik untuk mengizinkan seluruh individu memilih parti politik yang secocok dengan selera dan citarasa mereka. Tetapi, dalam konteks mempertahankan keselamatan rejim dan keselamatan nasional, pendemokrasian citarasa ini menjadi faktor kedua. Faktor yang utama dan prima adalah mempertahankan kelangsungan rejim dan negara.

Oleh sebab itu, adalah paradoksikal jika anggota organisasi Institusi Negara gagal dan enggan mempertahankan kelangsungan negara. Oleh sebab itu juga, seluruh anggota dalam organisasi Institusi Negara mesti dituntut mempertahankan kelangsungan negara menerusi khidmat yang cemerlang dan menerusi tindak-tanduk yang positif.

Hakikat ini kritikal kerana kini wujud anggota dalam organisasi Institusi Negara yang membocorkan rahsia rejim dan negara kepada pihak lawan semata-mata untuk menumbangkan rejim yang memerintah negara. Perbuatan seperti ini amat terkutuk dan mesti ditangani dengan setegas-tegasnya.

Oleh itu pemimpin negara perlu bertegas. Jika perlu, mereka wajar bertindak seperti seekor singa. Dan, jika perlu juga, mereka perlu bertindak seperti seekor kancil. Kombinasi kegarangan singa dan kebijaksanaan kancil ini perlu diamalkan bagi menangani karenah anggota Institusi Negara yang mahu mengkhianati kelangsungan kerajaan dan negara.

Memang pihak kerajaan mungkin akan dilabelkan sebagai tidak demokratik. Tetapi, dalam konteks mempertahankan kelangsungan dan keselamatan nasional, ada waktunya pihak pemimpin kerajaan perlu bertindak kurang demokratik, terutamanya dalam sesuatu senario peperangan di mana objek politik adalah mengatasi kepentingan objek peperangan itu sendiri!

[Bersambung dalam siri keempat.]

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Siri Dua

Ruhanie Ahmad


Siri ini bertujuan merungkai masalah semasa BN serta beberapa komponen utamanya---UMNO, MCA, MIC. Ketiga-tiga parti ini adalah komponen parti pemerintah yang pernah menggerakkan perjuangan kemerdekaan Malaya menerusi Perikatan pada 1957.

Masalah BN yang paling ketara adalah politiking dalaman parti UMNO, MCA, dan MIC, serta politiking tiga penjuru MCA lawan UMNO dan MIC lawan UMNO. Ini bermakna UMNO sebagai parti induk BN kini menerima serangan daripada dua penjuru.

Politiking Dalaman

Puncanya bukan kerana UMNO tidak memperjuangkan bukan Melayu seperti dulu. Hakikatnya, UMNO sentiasa menjunjung tinggi matlamat perjuangannya untuk “mewujudkan kerjasama antara kaum bagi melahirkan satu bangsa Malaysia yang kuat dan bersatu berasaskan Hak-Hak Asasi Manusia dan Hak-Hak Orang Melayu dan Bumiputera (Fasal 3.6 Perlembagaan UMNO).

Punca sebenar kepada serangan ini adalah kerana MCA dan MIC dilanda proses politiking dalaman parti untuk membuktikan siapakah antara pemimpinnya yang kononnya benar-benar memerjuangkan aspirasi ahlinya dan etnik yang diwakilinya sehingga mereka tergamak untuk bersuara berasaskan racial line yang ekstrim.

Perkembangan ini terjadi atas tiga sebab khusus. Satu, kerana MCA yang mengalami kekalahan besar dalam PRU12 khuatir kehilangan pengaruh kepada DAP, dan kerana MIC yang megalami nasib yang sama, takut dihakis pengaruhnya oleh lain-lain entiti, waima entiti haram atau sah, yang vokal terhadap isu-isu kaum India.

Dua, MCA dan MIC yang juga dilanda krisis kredibiliti, tidak berani atau sengaja enggan bertegas untuk menjelaskan kepada ahli-ahlinya bahawa perkongsian kuasa menerusi BN adalah atas prinsip serta konsensus silam di mana UMNO adalah paksi kepada perjuangan politik negara.

Tiga, kerana MCA dan MIC melihat bahawa UMNO sebagai tulangbelakang BN seolah-olah dalam keadaan terdesak untuk memenangi PRU13 sehingga prinsip “sudah betis sediakan peha” seakan-akan menjadi landasan kepada seluruh layanannya kepada bukan Melayu mutakhir ini.

MCA-MIC Makin Eksploitatif

Perkembangan seperti ini menimbulkan dua implikasi. Satu, MCA dan MIC menjadi lebih eksploitatif dengan tuntutannya kepada UMNO, sementara UMNO pula jadi tersepit akibat bantahan Orang Melayu dan Bumiputera yang mahukan ianya bertegas dalam mempertahankan status quo etniki, terutama sekali mengenai hal-hal sosio-budaya dan ekonomi.

Ini semua menyebabkan proliferasi dan polirisasi sentimen perkauman antara rakyat multi keturunan. Dalam konteks ini, malangnya UMNO yang menjadi pihak yang tertuduh. MCA dan MIC pula bebas daripada sebarang kecaman.

UMNO terheret ke dalam situasi seperti ini kerana segolongan pemimpinnya di semua peringkat dan yang mewakili semua sayapnya, seolah-olah gagal untuk mengartikulasikan masalah sebenar yang dihadapi oleh BN. Dengan itu, mereka terus bungkem atau lebih serius lagi, terus menjadi pemerhati. Jika ada yang berani bersuara, suara itu pula menimbulkan paradoks---isu yang perlu dipertahan, dibangkangnya; isu yang perlu dibangkang pula, disokongnya tanpa mengambilkira keserasian tindakan itu dengan citarasa majoriti ahli UMNO!

Dilema Keselamatan Rejim

Dampak kepada semua ini adalah: BN dijebak dilema keselamatan rejim---dalam kesungguhannya untuk memenangi PRU13, rejim BN menjadi semakin destabilized; dalam kesungguhannya untuk mempertahan kuasanya, komponen BN sendiri yang membantu untuk melemahkan kuasa tersebut!

Nmun segala-galanya masih boleh diperbaiki dengan seberapa segera menerusi pelbagai pendekatan yang tegas dan komprehensif. Pertama, kepimpinan tertinggi BN terpaksa diinsafkan bahawa BN di beberapa negeri adalah parti pembangkang. Dalam situasi seperti ini seluruh pemimpin BN wajar begerak dan berjuang dengan psikologi darurat.

Psikologi Perang

Kedua, mereka terpaksalah bergerak dan berjuang dengan mentaliti untuk mengembalikan kuasa, glori, dan survival BN. Dalam situasi seperti ini, seluruh pemimpin BN kena berbincang dalam war-room situation di mana setiap gerakan dan keputusan perlu serius, precise, decisive, dan berkesan.

Ketiga, dalam situasi seperti ini juga, para jeneral yang uzur wajar dipaksa berundur ke bilik sakit atau dinasihati supaya bersara. Para leftenan yang tempeng dan cedera kembalikan mereka ke pangkuan keluarga dan berundur daripada politik.

Empat, jika sebelum ini tidak pernah dipost-mortemkan kekalahan BN dalam PRU12, ini kena dilakukan dengan seberapa segera. Hakikat getir kena ditelan, dan realiti negatif kena diterima dan dipositifkan dengan minda terbuka, ikhlas dan jujur.

Prosidur Operasi Seragam

Lima, jika terdapat seorang dua leftenen yang masih dalam servis, tetapi dicengkam krisis kredibiliti, leftenan-leftenan ini perlu diberikan kata dua---berundur atau segera diundurkan.

Enam, Ingatkan seluruh warga BN, bahawa Clausewitz---pakar strategi peperangan---pernah mengatakan bahawa “war is something in which the entire nation must take part.” Oleh itu, jika BN memang benar-benar mahu memerangi pembangkang, seluruh pemimpin dan warga BN mesti melibatkan diri. Tetapi, yang dibenarkan membabitkan diri hanyalah mereka yang tidak tempang, tidak cacat, dan tidak rendah kredibilitinya!

Tujuh, BN perlu menyediakan piawaian prosidur operasi atau standard operating procedure (SOP) yang rigid dan jelas kepada semua komponennya merangkumi seluruh arahan yang mesti dipatuhi dan larangan yang nesti dihindari, siap dengan apakah balasannya jika sesiapa bertindak sebaliknya.

Senarai war-room operation ini boleh dikembang mengikut kesesuaian dan kreativiti seluruh komponen BN, termasuklah menggerakkan bilik operasi di seluruh peringkat di serata pelusuk Negara mulai hari ini. Tetapi, the cardinal rule di sini adalah: laksanakan segala-galanya dengan senyap dan penuh kerahsiaan. [Bersambung. Siri tiga akan disiarkan pada Khamis depan.]

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Siri Satu

Ruhanie Ahmad

Perkataan rejim mempunyai pelbagai definisi yang luas. Dari sudut yang negatif, rejim dedefinisikan sebagai sebuah kerajaan diktator yang memerintah secara represif atau menggunakan penindasan dan kekerasan.

Ia juga merujuk kepada satu kerajaan yang lemah yang mengukuhkan kedudukannya menerusi penipuan, pembohongan, manipulasi, penindasan, dan kekerasan.

Dari perspektif yang positif, rejim pula merujuk kepada suatu bentuk kerajaan, pemerintahan, sistem negara, atau sistem politik.

Kerajaan Malaysia bukannya diktator, tetapi mengamalkan sistem demokrasi. Kerajaan Malaysia juga tidak tergolong sebagai kerajaan yang lemah. Ringkasnya, Malaysia tidak pernah dikategorikan sebagai sebuah failed stated atau negara bobrok.

Definisi Rejim

Oleh sebab itu, siri ini mendefinisikan rejim sebagai parti politik yang diberikan mandat oleh rakyat jelatanya menerusi sistem pilihan raya untuk memerintah sesebuah negara dalam suatu tempoh tertentu yang ditetapkan oleh sistem kenegaraan terbabit.

Dalam konteks Malaysia, rejim yang dimaksudkan adalah Barisan Nasional (BN) yang dianggotai oleh pelbagai komponen dengan UMNO sebagai parti yang terbesar dan menjadi induk kepada komponen tersebut. Mandat pemerintahan ini diperbaharui setiap lima tahun sekali menerusi Pilihan Raya Umum (PRU).

Dalam konteks pemerintahan Malaysia mutakir ini, rejim yang dimaksudkan adalah kerajaan BN yang kini menjadi pemerintah di peringkat pusat dan menguasai kerajaan negeri Terengganu, Pahang, Negeri Sembilan, Melaka, Johor, Sabah, dan Sarawak.

Keselamatan Rejim

Keselamatan adalah mengenai kelangsunan atau survival sesuatu entiti. Ia juga membabitkan inisiatif untuk menghapuskan ancaman kepada entiti berkenaan. Dalam konteks keselamatan rejim, ianya memfokus kepada survival rejim, kerajaan, atau pemerintah di sesebuah negara terbabit.

Keselamatan rejim juga membabitkan dayausaha untuk menghapuskan seluruh ancaman yang boleh menjejas atau memusnahkan survival serta destini rejim tersebut.

Buzan (1991:19) menegaskan, keselamatan politik (keselamatan rejim) adalah mengenai kestabilan organizational sesebuah negara, sistem pemerintahannya, dan juga ideologi yang memberikan legitimasi kepada negara dan pemerintah terbabit.

Ini bermakna bahawa keselamatan rejim adalah mengenai usaha menumpaskan seluruh ancaman kepada survival sesebuah parti politik yang menjadi paksi kepada pemerintahan di sesebuah negara. Dalam konteks Malaysia, hakikat ini menjurus kepada survival BN dan UMNO sebagai paksi utama kepada komponen BN.

Ancaman Rejim

Sementara itu, sasaran kepada ancaman-ancaman politik dihuraikan oleh Buzan (1991) seperti berikut:

Ancaman-ancaman politik adalah disasarkan kepada kestabilan organizational sesebuah negara. Matlamatnya pelbagai, termasuk desakan ke atas kerajaan mengenai sesuatu dasar menerusi penggulingan kerajaan terbabit; menggerakkan usaha pemisahan; atau menghuru-harakan sistem politik yang wujud sebelum sesuatu serangan ketenteraan. Idea negara (the idea of the state), terutamanya identiti nasional dan ideologinya, serta institusi negara, adalah sasaran kepada ancaman-ancaman politik. Oleh kerana negara adalah entiti politik, ancaman-ancaman politik amat ditakuti sama seperti ancaman ketenteraan. Keadaan ini lebih menonjol dalam sesebuah negara lemah. Namun begitu, walaupun sesebuah negara itu kuat dan powerful, ancaman-ancaman politik seharusnya ditakuti seperti ancaman militari (Buzan 1991:118-119).

Apa yang dimaksudkan menerusi huraian ini adalah: ancaman-ancaman politik boleh menyebabkan penggulingan sesebuah kerajaan; sasaran utamanya adalah identiti nasional, ideologi nasional, dan juga institusi negara; dan ancaman-ancaman ini sama impaknya seperti ancaman ketenteraan daripada sesebuah negara asing.

Dalam konteks Malaysia belum pernah berlaku sesuatu tindakan menggulingkan pemerintah menerusi rampasan kuasa. Tetapi, penggulingan kerajaan boleh terjadi menerusi PRU. Ini telah pun terjadi di beberapa negeri dalam PRU12.

Institusi Negara

Pada waktu yang sama, terminologi instutisi negara dalam konteks takrifan di atas adalah merujuk kepada seluruh jentera kerajaan merangkumi sektor legislatif atau pembikin undang-undang (Parlimen dan DUN); sektor eksekutif atau perkhidmatam awam serta agensi-agensi berkaitan kerajaan termasuk GLCs; dan juga sektor judisiri atau pengurus undang-undang, lebih khusus lagi Peguam Negara dan para hakim.

Oleh itu, adalah jelas di sini bahawa dalam menghujah soal keselamatan rejim, jangan sesiapa beranggapan bahawa seluruh jentera kerajaan ini tidak terlibat atau perlu berpeluk tubuh serta menjadi entiti yang non-partisan.

Hakikatnya demikian kerana sesebuah negara adalah didukung oleh ketiga-tiga institusi ini. Dan, oleh kerana idea negara adalah satu konsep politik dan konsep keselamatan, institusi negara tidak boleh memisahkan diri daripada terlibat untuk mempertahankan keselamatan negara dan juga keselamatan rejim yang memerintah negara berkenaan.

Fokus Analisis

Oleh sebab itu, persoalan pokok dalam siri ini adalah: apakah destini BN dalam PRU13? Jika dalam PRU12 BN kehilangan kuasa di beberapa negeri; hanya menang dengan majoriti dua kerusi di Negeri Sembilan; majoriti kerusi Parlimen di Wilayah Persekutuan dikuasai pembangkang; dan BN gagal merampas semula Kelantan yang dikuasai PAS sejak 1990; apakah BN mampu menguasai semula negeri-negeri yang dikuasai pembangkang, menambahkan majoritinya di Negeri Sembilan, serta mengekalkan prestasi serta kekuasaannya di lain-lain negeri yang diperintahnya pada hari ini, menerusi PRU13?

Persoalan ini akan dirungkai menerusi pendekatan berikut. Satu, analisis terhadap BN serta beberapa komponen utamanya; serta menyorot kredibaliti kepimpinan tertinggi BN dan sayap-sayap terpenting dalam komponen utama BN. Dua, merungkai prestasi dan sikap Ahli Parlimen serta DUN BN, perkhidmatan awam, dan judisiari, yang sewajarnya berperanan mengukuhkan institusi negara. Tiga, memperincikan dasar-dasar baru Kerajaan BN dan impaknya kepada sokongan rakyat jelata.

Persoalan ini penting dikaji kerana PRU13 dijangka pada 2013. Tetapi, ia juga boleh diadakan pada bila-bila masa berasaskan keputusan BN selaku parti pemerintah di peringkat pusat. Persoalan ini jadi lebih kritikal kerana BN telah dilanda tsunami siasah dalam PRU12. [Bersambung. Siri dua akan disiarkan pada Khamis depan.]

Kerajaan BN Dan Keselamatan Rejim: Pengenalan

Ruhanie Ahmad

Satu daripada kategori keselamatan bukan tradisional dalam era kontemporari adalah keselamatan rejim atau keselamatan pemerintah sesebuah negara. Dalam konteks Malaysia, ianya adalah mengenai keselamatan Kerajaan Barisan Nasional (BN) yang ditulangbelakangi oleh UMNO.

Datuk Seri Najib Tun Razak selaku Presiden UMNO merangkap Pengerusi BN, dan Tan Sri Muhyiddin Yassin selaku Timbalan Presiden UMNO, kebelakangan ini terbukti amat prihatin terhadap keselamatan rejim BN. Kedua-duanya sentiasa mengeluarkan kenyataan, ingatan, serta harapan, semoga semua pihak turut prihatin terhadap hakikat yang sama.

Tetapi, keprihatinan, ingatan, dan harapan Najib serta Muhyiddin seolah-olah tidak menerima reaksi sewajarnya. baik oleh sayap-sayap terpenting dalam UMNO, mahupun oleh komponen terbesar BN di Malaysia Semenanjung.

Latarbelakang

Senario seperti ini boleh mengancam keselamatan Kerajaan BN. Memang pakatan pembangkang sendiri sedang bercelaru dan dilanda oleh pelbagai skandal dan masalah, seperti yang terjadi kepada Datuk Seri Anwar Ibrahim selaku Penasihat PKR, dan juga Tan Sri Khalid Ibrahim, Menteri Besar Selangor. Tetapi, BN dan UMNO juga berada dalam keadaan yang kurang mantap.

Contohnya, Ketua Pergerakan Pemuda UMNO terus digerhanai oleh “krisis kredibaliti” akibat tuduhan politik wang dalam pemilihan parti tempoh hari. Ketua Pergerakan Pemuda MCA juga dilanda pelbagai tohmah dan dakwaan, terutamanya menerusi beberapa blog yang disasarkan khusus kepadanya.

Pada waktu yang sama, permuafakatan dalam BN, terutamanya di Malaysia Semenanjung, jelas rapoh. Polemik demi polemik tercetus. Sesetengah komponen BN tergamak bermain api yang impaknya membakar perasaan dan jiwa orang Melayu dan Bumiputera yang menjadi penyumbang undi terbesar kepada BN.

Di dalam UMNO sendiri wujud protes senyap terhadap kredibaliti sesetengah pegawai bergaji dan tidak bergaji yang dilantik untuk berkhidmat di Ibupejabat UMNO Malaysia.

Hakikat ini bagaikan api dalam sekam. Jika tidak segera diatasi, ia boleh menyebabkan segolongan warga UMNO bersikap acuh-tak-acuh dalam perjuangannya untuk agama, bangsa, dan tanah air. Sokongan warga UMNO terhadap Kerajaan BN juga mungkin merosot.

Persoalan Pokok

Oleh sebab itu, persoalan pokok dalam tulisan ini adalah: apakah destini Kerajaan BN dalam Pilihan Raya Umum ke-13 (PRU13)? Jika dalam PRU12 BN kehilangan kuasa di Selangor, Perak, Pulau Pinang, dan Kedah; hanya menang dengan majoriti dua kerusi di Negeri Sembilan; dan gagal merampas semula Kelantan yang dikuasai PAS sejak 1990; apakah BN mampu menguasai semula negeri-negeri terbabit, menambahkan majoritinya di Negeri Sembilan, serta mengekalkan prestasinya di lain-lain negeri yang dikuasainya pada hari ini, menerusi PRU13?

Persoalan ini akan dirungkai menerusi pendekatan berikut. Satu, analisis terhadap BN, UMNO, serta beberapa komponen utamanya. Dua, menyorot kredibaliti kepimpinan tertinggi sayap-sayap terpenting dalam komponen utama BN. Tiga, merungkai prestasi perkhidmatan awam yang sewajarnya berperanan mengukuhkan institusi negara. Empat, memperincikan dasar-dasar baru Kerajaan BN dan impaknya kepada sokongan rakyat jelata.

[Nota: Anda dipersilakan untuk berkongsi pendapat---pro dan kontra---untuk merungkai seluruh persoalan di atas menerusi blog ini bagi membolehkan persoalan-persoalan tersebut dibicarakan secara terperinci demi manfaat bersama.]

Pentadbiran Awam Dan Rasuah: Kesimpulan

Ruhanie Ahmad

Siri ini merumuskan bahawa pentadbiran awam yang cekap adalah tidak bebas dari rasuah. Ini bermaksud bahawa kecekapan warga perkhidmatan awam tidak boleh dijadikan indikator total kepada ketiadaan amalan rasuah dalam sektor berkenaan.

Sebaliknya, hanya warga pertadbiran awam yang cekap dan membenci rasuah sahaja yang boleh mengurangkan tahap rasuah dan lama kelamaan menghapuskan jenayah tersebut secara komprehensif.

Dalam konteks ini, seluruh institusi negara dan NGO berkaitan dengannya wajar melaksanakan prorgam membanteras rasuah menerusi pemupukan iman yang lurus dan jiwa yang murni.

Seterusnya, kerajaan wajar memastikan bahawa pelbagai institusi anti-rasuah untuk memupuk sikap membenci jenayah ini perlulah fokus dan tidak terjebak dalam sesawang birokrasi yang akhirnya melunturkan impak perjuangan anti-rasuah.

Akhir sekali, pihak penguatkuasa undang-undang anti-rasuah mestilah mempunyai pegawai di semua peringkat yang benar-benar bebas daripada persepsi, tuduhan, dan amalan rasuah.

[nota: sepanjang siri ini tidak ada sesiapa yang sudi menyahut rayuan saya untuk memberikan bukti-bukti konkrit mengenai amalan rasuah di sektor awam dan swasta di Malaysia. Sekali lagi saya merayu agar anda yang mempunyai maklumat sahih kirimkanlah ke blog ini atau kirimkanlah menerusi e-mail saya yang tercatat di sidebar blog ini. Rayuan ini adalah untuk membolehkan saya menulis sebuah buku ringkas mengenai rasuah demi untuk manfaat kita bersama.]

Perkhidmatan Awam Dan Rasuah: Siri Lima

Ruhanie Ahmad

Siri sebelum ini membuktikan bahawa kecekapan sesuatu pentadbiran awam atau syarikat swasta hanya boleh mengurangkan tahap rasuah atau membasmi rasuah keseluruhannya jika semua individu dalam organisasi berkenaan membenci rasuah.

Lantaran itu, analisis ini berpendapat bahawa rasuah hanya boleh dihapuskan menerusi tiga kaedah utama. Pertama, menerusi sistem perundangan yang tegas, penguatkuasaan undang-undang yang berkesan, dan penalti undang-undang yang berat.

Bagaimanapun, pastikan pihak penguatkuasa undang-undang itu sendiri tidak terlibat dengan rasuah. Benveniste (1997:119) yang menitikberatkan masalah ini menegaskan ”rasuah hanya akan terhapus jika pihak berkuasa yang bertanggungjawab membanteras rasuah tidak boleh dirasuah oleh sesiapa. Situasi seperti ini wujud jika badan berkuasa berkenaan mempunyai komitmen kepada ideologi perjuangan negara dan komitmen kepada profesionalisme kerjaya.”

Kedua, rasuah boleh dihapuskan menerusi pelaksanaan dasar, konsep serta program anti-rasuah yang berterusan, program yang menerima iltizam politik yang jujur, serta program yang digandingi oleh strategi penjernihan minda menerusi ajaran agama dan pemupukan norma-norma masyarakat yang positif. Ini penting kerana sasaran utama program, konsep dan dasar anti-rasuah adalah individu dalam perkhidmatan awam dan swasta.

Dalam konteks ini, Caiden et. al. (2001:253) menegaskan, ”warga perkhidmatan awam perlu mengamalkan sistem etika dan tanggungjawab moral yang murni. Mereka boleh mengamalkannya jika mereka menginsafi bahawa mereka berkhidmat untuk negara dan kesejahteraan rakyat. Amalan ini sangat diutamakan dalam negara yang demokratik kerana jika tidak, warga perkhidmatan awam akan dituduh mengamalkan birokrasi ala-Nazi yang mengorbankan kepentingan rakyat demi memenuhi matlamat birokrasi yang kejam.”

Dobel (1999:95) pula menyatakan ”jika penjawat awam tidak menjunjung nilai-nilai demokrasi, mereka akan dijebak dilema moral. Jika mereka hanya menentingkan keselesaan peribadi, mereka akan berleluasa tanpa mengambilkira hak-hak rakyat serta integriti perlembagaan negaranya.”

Ketiga, jenayah rasuah boleh dihapuskan menerusi kebangkitan serta kewujudan masyarakat sivil yang berani bersuara dan bertindak secara berwibawa dalam soal-soal anti-rasuah. Hakikat ini signifiken kerana di kebanyakan negara, jenayah rasuah berleluasa sebab rakyat jelatanya tidak peduli, takut atau berasa terancam jika mereka berbicara tentang rasuah.

Johnston (2007:197) menegaskan, “penyertaan masyarakat sivil diperlukan dalam pembanterasan rasuah kerana jenayah ini adalah sistemik. Oleh sebab itulah reformasi menghapuskan rasuah perlukan dukungan minat serta tenaga masyarakat.”

Kesemua pra-syarat di atas wujud di Malaysia. Negara ini mempunyai institusi serta undang-undang anti-rasuah yang berwibawa. Tetapi, kredibiliti penguatkuasaan yang lahir daripada institusi dan undang-undang itu masih diragui dan dipertikaikan oleh rakyat.

Malaysia mempunyai dasar, konsep serta program anti-rasuah yang dilaksanakan secara berterusan. Tetapi, sesetengah program berkenaan terlalu dibelenggu oleh kewujudan institusi birokrasi yang tidak fokus terhadap misi membanteras rasuah. Pada waktu yang sama, program-program keagamaan dan ketatanegaraan yang disasarkan khusus terhadap aspek anti-rasuah juga masih berkurangan.

Akhir sekali, Malaysia mempunyai pelbagai pertubuhan masyarakat sivil untuk menjana minat serta tumpuan umum kepada kegiatan membanteras dan membenci rasuah. Bagaimanapun, sebilangan pertubuhan ini jelas terikat kepada parti-parti politik tertentu. Oleh sebab itu, suara dan tindakan organisasi ini lebih disorot daripada perpektif politik. Itulah sebabnya suara dan tindakan mereka hanya menerima respons yang sinis daripada pemerintah.

Oleh sebab itu, Kerajaan Malaysia tidak perlu menjadikan pentadbiran awam yang cekap sebagai indikator untuk mengukur tahap rasuah di kalangan warga perkhidmatan awam ataupun pemimpin kerajaan. Sebaliknya, di samping kewujudan dan pematuhan kepada seluruh peraturan, arahan, prosidur dan undang-undang untuk meningkatkan mutu, kecekapan, dan sikap membenci rasuah, kerajaan perlu memberikan emfasis secara konsisten kepada usaha penjernihan minda dan pengukuhan iman dan moral menerusi pendekatan agama dan ketatanegaraan.

Seterusnya, kewujudan organisasi masyarakat sivil yang anti-rasuah dan bebas daripada naungan atau kongkongan politik perlu digalakkan. Moga-moga dengan cara ini rasuah dapat diminimumkan dan lama kelamaan berjaya dihapuskan.

Dengan itu, pentadbiran awam yang cekap adalah tidak bebas dari rasuah. Tetapi, pentadbiran awam yang cekap dan mempunyai warganya yang jijik dan benci kepada rasuah adalah ideal uuntuk membebaskan organisasi berkenaan, kerajaan dan negara daripada belenggu gejala rasuah. [Siri penutup mengenai rasuah akan disiarkan Jumaat depan.]

Universalis, Gedebe Dan Natey

Sabtu lalu, Presiden Perkasa, Datuk Ibrahim Ali, menulis kisah Melayu universalis dalam Utusan Malaysia. Kini beliau diserang oleh seorang universalis dengan tuduhan gedebe. Jika universalis itu mengetahui maksud perkataan natey, mungkin dia juga akan menggunakannya untuk mendiskripsikan Ibrahim.

Semua ini terjadi bukan kerana Ibrahim benar-benar gedebe. Tetapi kerana beliau kini menikmati limelight yang suatu ketika dulu mungkin milik orang lain, dan orang lain itu mutakhir ini seolah-olah ketandusan publisiti akibat fenomena perubahan cuaca dan suhu siasah negara.

Maka, orang lain yang berkenaan itu pun mencipta polemik dangkal membabitkan Ibrahim semata-mata untuk memperolehi sedikit limelight yang kebelakangan ini menggerhanai siasahnya.

Inilah pendekatan siasah di kalangan segelintir universalis. Jika Ibrahim dianggap berminda katak bawah tempurung, universalis terbabit sentiasa berfikiran out-of-the-box. Oleh sebab itulah Ibrahim sentiasa mengapresiasi falsafah mengenai hujan lembing di tanah airnya sendiri, sementara universalis itu terus terpesona dengan the glittering diamonds in the sky sehingga tak tergapai tangan untuk mencapainya!

Saya tertunggu-tunggu komen universalis terbabit mengenai saranan Tuanku Paduka Sultan Johor supaya jambatan baru di bina menggantikan Tambak Johor yang usang. Ini kerana banyak pihak pasti bahawa universalis itu mengetahui seribu satu kisah di sebalik pembatalan projek jambatan itu oleh Tun Abdullah Ahmad Badawi beberapa tahun yang lalu!

Jambatan: Dolah Badawi Pun Sambut Baik?

Sesiapa yang membaca komen Tun Abdullah Ahmad Badawi yang saya petik daripada Utusan Malaysia di bawah ini pasti akan terpinga-pinga. Adakah kenyataan ini memanifestasikan bahawa pembatalan yang dilakukannya dulu adalah suatu keputusan unilateralnya sendiri tanpa restu Kabinet Malaysia?

Sambut baik kaji semula bina jambatan ganti Tambak Johor

KUALA LUMPUR 27 Jun - Beberapa pemimpin negara menyambut baik titah Sultan Johor agar Kerajaan Pusat mengkaji semula rancangan asal membina jambatan baru menggantikan Tambak Johor.

Bekas Perdana Menteri, Tun Abdullah Ahmad Badawi berkata, beliau menyambut baik hasrat kerajaan untuk mengkaji semula rancangan asal pembinaan jambatan itu.

"Bagus, terserah kepada kerajaan kerana ini projek besar. Kerajaan sendiri tahu apa nak buat," katanya kepada pemberita selepas merasmikan mesyuarat perwakilan Puteri UMNO Bahagian Kepala Batas di Pulau Pinang, hari ini.

Semalam, Sultan Johor, Sultan Ibrahim Sultan Iskandar mahu Kerajaan Persekutuan menimbangkan semula rancangan asal pembinaan jambatan menggantikan Tambak Johor yang dibatalkan pembinaannya sebelum ini.

Ekoran itu, Perdana Menteri, Datuk Seri Najib Tun Razak berkata, kerajaan akan mengkaji semula rancangan asal pembinaan jambatan berkenaan.

Pembinaan jambatan bengkok yang menghubungkan Tanjung Puteri di Johor dan Woodlands di Singapura merupakan cetusan idea bekas Perdana Menteri, Tun Dr. Mahathir Mohamad bernilai RM600 juta bagi menggantikan Tambak Johor yang dibina pada 1924.

Sementara itu, UMNO Bahagian Pasir Gudang pula menyatakan bahagian itu akan membawa usul menyokong penuh titah Sultan Johor untuk mengkaji pembinaan jambatan itu ke Perhimpunan Agung UMNO akan datang.

Ketua UMNO Bahagian Pasir Gudang, Datuk Seri Mohamed Khaled Nordin berkata, usul tersebut diluluskan untuk dibawa ke peringkat ibu pejabat pada mesyuarat perwakilan UMNO bahagian itu hari ini.

Menteri Besar, Datuk Abdul Ghani Othman pula berkata, kerajaan negeri menyifatkan pembinaan jambatan menggantikan Tambak Johor itu sebagai satu keperluan bagi memenuhi hasrat rakyat.

Abdul Ghani berkata, dari sudut perdagangan antarabangsa, kapal-kapal kargo dari Selat Melaka tidak perlu lagi mengelilingi Singapura sebaliknya mempunyai pilihan untuk terus melalui Selat Tebrau untuk ke arah laut China Selatan.

Sementara itu, Menteri Pertahanan, Datuk Seri Dr. Ahmad Zahid Hamidi pula berpendapat, pembinaan jambatan bagi menggantikan Tambak Johor tidak akan memberi sebarang implikasi negatif terhadap tahap keselamatan Malaysia dan Singapura.

Sultan Johor, Najib, Jambatan, Dan Pemikiran Strategik

Ruhanie Ahmad

Dua berita di bawah ini merupakan perkembangan yang amat menarik kepada rakyat Malaysia, terutamanya majoriti warga Johor dan kepada blog ini. Sebabnya kerana blog ini adalah antara yang sangat kritikal terhadap keputusan mendadak pentadbiran Tun Abdullah Ahmad Badawi membatalkan projek Jambatan Bengkok yang dirancangkan dalam era kepimpinan Tun Dr Mahathir Mohamad, dengan alasan yang sukar untuk dirasionalkan oleh mereka yang berfikiran strategik.

Lantaran itulah saya menerbitkan buku Mahathir Menyinga untuk mendokumentasikan kenyataan-kenyataan para pemimpin Malaysia dan Singapura, termasuk Tun Abdullah, yang positif sebelum projek berkenaan dibatalkan. (Bagaimanapun, jutaan maaf kerana buku yang diPDFkan dan terpapar ikonnya di sidebar blog ini sudah tidak dapat diakses secara digital akibat masalah teknikal.)

Tindakan Tun Abdullah membatalkan projek berkenaan menjadi kontroversi politik. Ia mencetuskan perang dingin antara Tun Mahathir dan penyokongnya terhadap pentadbiran Tun Abdullah; menyebabkan warga Johor kecewa; dan bertambah marah apabila tidak lama selepas itu diwujudkan pula projek Iskandar Malaysia yang disifatkan oleh sebilangan besar warga Johor sebagai penggadaian kedaulatan Malaysia dan bumi Johor Darul Takzim kepada sebuah negara di seberang Selat Teberau yang sememangnya amat dahagakan tanah.

Akibatnya, kemarahan warga Johor pun diterjemahkan dalam bentuk undi rosak dalam PRU12 pada 2008. Oleh sebab itulah jumlah undi rosak dalam PRU12 yang terbesar sekali datangnya daripada pengundi Johor. Hakikat ini dihuraikan secara terperinci oleh blogger Amir Hamzah Mohamad---sahabat saya di Parlimen Parit Sulong---dalam blog Segalanya Mungkin seperti berikut http://amirhamzah64-segalanyamungkin.blogspot.com/2009/05/undi-rosak-tertinggi-di-johor-apa.html

Oleh itu, semoga Datuk Seri Najib Tun Razak yang berminda strategik akan mengkaji semula saranan Baginda Sultan Johor secara positif. Gunakanlah hubungan baik Malaysia-Singapura mutakhir ini untuk menyakin Republik Pulau berkenaan bahawa pembinaan jambatan baru bagi menggantikan Tambak Johor yang usang adalah demi manfaat dan kepentingan bersama.

Sultan mahu jambatan ganti Tambak Johor

JOHOR BAHRU 26 Jun - Sultan Johor, Sultan Ibrahim Ibni Almarhum Sultan Iskandar hari ini mahu Kerajaan Persekutuan mempertimbangkan semula rancangan asal pembinaan jambatan menggantikan Tambak Johor.

Sultan Ibrahim bertitah, usaha menaik taraf Tambak Johor dengan membina jambatan tersebut amat penting bagi institusi Kesultanan Johor dan sentiasa ditunggu-tunggu oleh rakyat negeri ini sejak dahulu.

"Saya yakin seluruh rakyat Johor berasa gembira dengan terbinanya bangunan JB Sentral yang serba lengkap dan indah ini, namun masih terdapat kekurangan dan kecacatannya apabila komponen utamanya iaitu jambatan masih belum dilaksanakan hingga hari ini.

"Sekali lagi, saya ingin menyeru kerajaan Persekutuan agar dapat mempertimbangkan rancangan asal pembinaan jambatan yang ditunggu-tunggu oleh rakyat Johor," titah baginda.---Mingguan Malaysia 27 Jun 2010.

Kerajaan kaji semula ganti jambatan

KUANTAN 26 Jun - Kerajaan akan mengkaji semula rancangan asal pembinaan jambatan bagi menggantikan Tambak Johor, kata Datuk Seri Najib Tun Razak.

Perdana Menteri bagaimanapun enggan mengulas lanjut berhubung cadangan yang dititahkan oleh Sultan Johor, Sultan Ibrahim Almarhum Sultan Iskandar hari ini.

"Kita akan kaji," katanya ringkas kepada pemberita selepas merasmikan program Mengukuh Wadah Memperkasakan Ummah anjuran Yayasan Pembangunan Ekonomi Islam Malaysia (Yapeim) di sini hari ini.---Mingguan Malaysia 27 Jun 2010.

Timbang Semula Pembinaan Jambatan Ganti Tambak Johor

JOHOR BAHRU 26 Jun - Sultan Johor, Sultan Ibrahim Ibni Almarhum Sultan Iskandar mahu Kerajaan Pusat mempertimbangkan semula pembinaan jambatan menggantikan Tambak Johor. Baginda bertitah demikian pada majlis perasmian JB Central dan melancarkan Kembara Mahkota Johor di sini pagi ini (Utusan 26.6.2010 11:09am).

Komen: Ampun Tuanku! Patek merafak sembah menyokong penuh saranan ini. Untuk membolehkan anda semua mendapatkan latarbelakang mengenai kisah Jambatan Bengkok ini sila klik di sidebar blog ini dan baca buku tulisan saya mengenainya---Ruhanie Ahmad.

Pentadbiran Awam dan Rasuah: Siri Empat

Ruhanie Ahmad

Tiga siri sebelum ini cuba membuktikan bahawa kecepakan pentadbiran awam tidak boleh dijadikan indikator total untuk mengukur tahap rasuah dalam perkhidmatan awam. Dalam konteks Malaysia, rasuah juga gagal dibanteras secara efektif antaranya kerana agensi pencegahannya dituduh sebagai tidak partisan dalam penyiasatannya terhadap kes-kes rasuah membabitkan ”ikan jerong” (Caiden, Dwivewdi & Jabbra 2001:141).

Tetapi, oleh kerana banyak pihak pastinya mempertikaikan pokok persoalan utama dalam siri-siri sebelum ini, iaitu pentadbiran awam yang cekap tidak boleh dijadikan indikator total kepada ketiadaan amalan rasuah dalam sektor awam, sama-samalah kita pastikan bagaimanakah hakikatnya dalam sektor swasta.

Di Malaysia jarang kedengaran kes rasuah di sektor korporat, melainkan yang melibatkan seorang peneraju syarikat yang telah dibicarakan di mahmakah. Namun perbicaraan itu diberhentikan dan kesnya ditutup kerana pihak tertuduh meninggal dunia.

Tetapi, adakah ini bermakna bahawa sektor swasta Malaysia adalah bebas dari rasuah? Mungkinkah kisah-kisah hangat mengenai Sime Darby mutakhir ini merupakan manifestasinya?

Kes Rasuah Siemens AG

Untuk memberikan jawapan kepada persoalan di atas, sama-samalah kita tinjau kes rasuah yang membabitkan sebuah syarikat multinasional yang pernah berlaku di Jerman dan Amerika Syarikat (AS).

Dalam konteks ini, Siemens AG telah dihadapkan ke mahkamah secara serentak di Jerman dan di AS. Menurut Sidhu (2009:1343), kes tersebut selesai di bicarakan di Munich dan Washington D. C. pada 15 Disember 2008, dimana syarikat tersebut dikenakan denda dan bayaran perundangan sejumlah dua bilion Euro.

Ironisnya, syarikat ini mempunyai sistem urus tadbir yang cekap. Ia juga mempunyai 500 pegawai penguatkuasa urus tadbir di merata dunia. Tetapi, dana untuk rasuah, menurut Sidhu, adalah sebahagian daripada elemen kos yang diselindungkan di sebalik wang pengurusan syarikat berkenaan.

Ini bermakna rasuah adalah sebahagian daripada budaya korporat dalam sesetengah syarikat multinasional, walaupun ianya cekap dan sentiasa menitikberatkan sistem tadbir urus yang berkesan.

Oleh sebab itu, jika pentadbiran awam yang cekap tidak menjamin ianya terbebas daripada rasuah, adakah syarikat korporat yang cekap juga terbebas daripada jenayah ini?

Jika kes Siemens AG ini boleh dijadikan rujukan, tidakkah benar bahawa kecekapan dalam sektor korporat juga tidak memastikan sama ada ianya akan bebas daripada amalan rasuah?

Senario di Malaysia

Hasill tinjauan dengan sahabat-sahabat di sektor korporat, termasuk GLCs, dan menerusi pengalaman peribadi sebagai seorang bekas pengerusi jawatankuasa audit di sebuah organisasi korporat tertentu, saya dapati wujud sekurang-kurangnya tiga kategori rasuah dan penyalahgunaan kuasa dalam sektor swasta.

Oleh itu, jika di penghujung siri tiga saya paparkan petikan ini---fenomena korupsi sistemik kini dipergunakan oleh penjenayah untuk menyogok jentera kerajaan, daripada kalangan pembikin dasar, sektor pentadbiran, penguatkuasa undang-undang, hinggalah kepada anggota judisiari, bagi memudahkan operasi jenayah rentas sempadan di sesebuah negara (Williams 2007:199; Holmes 2007:84; Nadelmann 1993)---tidak mungkinkah korupsi sistemik ini juga diamalkan oleh warga korporat di Malaysia? [Siri kelima mengenai rasuah akan disiarkan Isnin depan.]

Pentadbiran Awam dan Rasuah: Siri Tiga

Ruhanie Ahmad

Saya amat bersimpati dengan insan-insan mulia dalam perkhidmatan awam Malaysia yang dipalitkan dengan persepsi rasuah akibat perbuatan segelintir penjawat awam di semua peringkat.

Ini kerana walaupun rasuah adalah jenayah peribadi seseorang individu, persepsi buruk jenayah ini distereotaipkan sebagai amalan keseluruhan warga perkhidmatan awam.

Oleh sebab itu, saya tetap berpendapat bahawa hanya perkhidmatan awam atau kerajaan yang tidak mempunyai kakitangan serta pemimpin yang rasuah sahaja yang boleh terbebas daripada persepsi rasuah.

Oleh itu, NGO perkhidmatan awam Malaysia wajar sensitif terhadap persepsi negatif ini. Mereka wajar melaksanakan pelbagai tindakan anti-rasuah di semua peringkat.

Seluruh institusi negara yang diwujudkan untuk memantau dan memerangi rasuah wajar diorientasikan semula bagi membanteras rasuah dalam sektor awam tepat kepada sasarannya. Janganlah institusi-insitusi ini akhirnya terkubur dengan tindihan pita birokrasi.

Kajian di Argentina

Bagaimanapun, persepsi seperti ini bukan sahaja wujud di Malaysia. Satu kajian di Argentina untuk mendapatkan pandangan rakyat mengenai rasuah dan definisinya, membuktikan hakikat ini.

Menurut kajian Boniolo & Elbert (2005), rakyat Argentina mendefinisikan rasuah sebagai karenah dan perilaku individu besar dan kecil dalam perkhidmatan awam. Sebagai kesimpulan kepada kajiannya, Boniolo & Elbert (2005:3) menegaskan:

”Rasuah telah memusnahkan demokrasi di Amerika Latin kerana kesannya terhadap prestasi institusi ekonomi di negara-negara terbabit dan kerana rasuah telah menyebabkan rakyat jelata di negara-negara terbabit hilang keyakinan kepada institusi kerajaan mereka.”

Anti-rasuah 2004-2008

Hakikat di Argentina ini hampir serupa dengan di Malaysia dalam tempoh 2004-2008. Akibat persepsi bahawa segelintir pemimpin negara, ahli keluarganya, serta sekelompok kakitangan awam Malaysia adalah bergelumang dengan rasuah, segolongan rakyat di negara ini telah hilang kepercayaan kepada kerajaan.

Biarpun demikian, pemimpin terbabit langsung tidak bertindak untuk menghapuskan persepsi ini secara tegas. Akibatnya, jika agenda membasmi rasuah menjadi tema utama dalam manifesto Pilihan Raya Umum (PRU) 2004, tema yang sama langsung tidak tersenarai dalam manifesto PRU 2008. Impak kepada hakikat ini sudah pun dimanifestasikan menerusi keputusan PRU 2008.

Sebagai imbasan, manifesto Barisan Nasional (BN) dalam PRU 2004 dengan tema Ke arah Malaysia Cemerlang, Gemilang, Terbilang, menyatakan dalam perenggan pertamanya bahawa “memerangi rasuah dan memperbaiki mutu perkhidmatan kerajaan” adalah matlamat utama kerajaan BN.

Agenda anti-rasuah dalam manifesto PRU 2004 ini didahulu dengan beberapa kenyataan Perdana Menteri Kelima mengenai usaha membanteras rasuah. Contohnya, Utusan Malaysia 7 November 2003, melaporkan PM Kelima mengarahkan pihak polis “mempercepatkan siasatan terhadap kes-kes rasuah, termasuk isu Perwaja, supaya imej kerajaan tidak tercemar.”

Rakyat Kecewa

Utusan Malaysia 13 November 2003, memetik beliau mengeluarkan arahan “semua siasatan kes rasuah diselesaikan bagi mengelakkan timbul tanda tanya mengenai status kes tersebut.”

Sempena 100 hari kepimpinannya, salah sebuah saluran TV Malaysia bertanyakan soalan mengenai rasuah. PM Kelima menjawab: “rasuah adalah amalan jijik. Pendekatan lebih berkesan menangani rasuah hendaklah diterokai. Pendekatan pencegahan sama penting dengan pendekatan punitif.”

Utusan Malaysia 12 Disember 2003, memetik PM Kelima “mempelawa pemimpin ASEAN menghantar peserta ke Akademi Pencegahan Rasuah” yang akan ditubuhkan di Malaysia.

Pada 13 Januari 2004, PM Kelima membuat kenyataan ”kerajaan akan menjadikan sistem pemberian tender terbuka sebagai amalan bagi mengurangkan rasuah dan mengekang peningkatan kos perniagaan di negara ini. Rundingan secara langsung pula akan dihadkan hanya kepada kes istimewa yang tertentu sahaja.” Pada 18 Februari 2004, beliau menyatakan di Tehran, Iran, beliau “komited dalam usaha perangi rasuah.”

Bagaimanapun, selepas PRU 2004, PM Kelima dibelenggu tuduhan skandal ECM-Libra yang didakwa membabitkan anggota keluarganya. Mulai ketika itu beliau sentiasa berada dalam sindrom penafian. Oleh sebab itulah agenda membasmi rasuah tidak langsung disebut dalam manifesto BN dalam PRU 2008.

Impak Kepada PRU 12

Impak daripada kedolak-dalikan pemerintahan PM Kelima dalam melaksanakan agenda anti-rasuahnya telah kita semua ketahui. Di samping lain-lain isu, kekecewaa rakyat Malaysia terhadap agenda anti-rasuah dalam era 2004-2008 adalah antara penyumbang kepada kehilangan keyakinan rakyat terhadap parti pemerintah.

Imbasan di atas adalah hakikat. Saya yakin masih ramai rakyat jelata insaf akan hakikat ini. Ianya perlu dijadikan cermin sejarah kepada kepimpinan mutakhir dalam agendanya membanteras rasuah.

Untuk mengakhiri siri ini sama-samalah kita fahami kenyataan ini: Fenomena korupsi sistemik kini dipergunakan oleh penjenayah untuk menyogok jentera kerajaan, daripada kalangan pembikin dasar, sektor pentadbiran, penguatkuasa undang-undang, hinggalah kepada anggota judisiari, bagi memudahkan operasi jenayah rentas sempadan di sesebuah negara (Williams 2007:199; Holmes 2007:84).

Mungkinkah rasuah sistemik seperti ini wujud di Malaysia, contohnya dalam jenayah pemerdagangan manusia, penyeludupan dadah, transmigrasi haram, dan lain-lainnya? [Siri keempat mengenai rasuah akan disiarkan Khamis depan.]

Pentadbiran Awam dan Rasuah: Siri Dua

Ruhanie Ahmad

Adakah benar pentadbiran awam yang cekap menjadi indikator bahawa ianya bebas daripada amalan rasuah? Adakah meleset untuk mempertikaikan bahawa pentadbiran awam yang cekap belum pasti terbebas daripada amalan rasuah? Persoalan pokok ini dikemukakan kerana pada hakikatnya, kecekapan warga pentadbiran awam tidak menjamin bahawa segolongan mereka pastinya berjiwa murni, beriman kukuh, dan bermatian-matian menjauhi serta membenci rasuah.

Contohnya, Malaysia sentiasa menitikberatkan aspek mutu, produktiviti, dan kecekapan pertadbiran awam. Hakikat ini diperincikan oleh Ahmad Sarji (1991) yang menghuraikan bahawa Kerajaan Malaysia telah melaksanakan pelbagai usaha memupuk serta menerapkan budaya kerja cemerlang dengan emfasis kepada nilai-nilai murni, disiplin, kualiti, produktiviti, akauntabiliti, dan amalan bersih dari rasuah. Mohd Sidek (2008:9) pula berkata, ”usaha menyediakan satu Perkhidmatan Awam Kelas Pertama adalah merupakan satu usaha berterusan Kerajaan Malaysia.”

Selanjutnya, pada 19 Mac 1983, Tun Dr. Mahathir Mohamad, melancarkan kempen Penerapan Nilai-Nilai Islam dan Kepimpinan Melalui Teladan. Kedua-dua kempen ini didasari oleh pelaksanaan konsep Bersih Cekap, Amanah (BCA) yang antara matlamat terasnya adalah untuk melahirkan warga pentadbiran awam ”yang mempunyai moral yang tinggi, bertatatertib dan berdisiplin, tidak menyeleweng dan tidak rasuah.” Konsep BCA kemudiannya dirangkumkan ke dalam Wawasan 2020 yang diumumkan pada 28 Februari 1991.

Pada 23 April 2004, Tun Abdullah Ahmad Badawi, melancarkan Pelan Integriti Negara (PIN) yang sasaran utamanya adalah untuk ”mengurangkan gejala rasuah, salahguna kuasa dan penyelewengan secara berkesan.”

Menerusi pelan ini, kerajaan berazam untuk meningkatkan kedudukan (ranking) anti-rasuah di Malaysia yang ditentukan oleh Transparancy International (TI), daripada tangga ke-37 dari 133 negara di seluruh dunia, dengan skor 5.2 mata pada tahun 2003, kepada skor 6.5 mata pada 2008. Ironisnya, ranking anti-rasuah di Malaysia yang statis pada tangga ke-43 dengan skor 5.1 pada tahun 2006 dan tahun 2007, meredum kepada tangga 47 juga dengan skor 5.1 mata, pada tahun 2008.

Pada awal 2009, Parlimen Malaysia pula meluluskan kewujudan instrumen perundangan serta institusi anti-rasuah yang baru menerusi kewujudan SPRM dengan harapan kedua-duanya akan memperhebatkan pembanteras rasuah di kalangan sektor awam dan swasta.

Selain itu, pada 28 April 2009, Datuk Seri Najib Tun Razak, mengisytiharkan pelaksanaan Indeks Prestasi Utama (KPI) bagi meningkatkan keberkesanan pentadbiran awam. Pada 27 Julai 2009, Najib pula mengumumkan Bidang Keberhasilan Utama Nasional atau National Key Results Area (NKRA) yang antara sasaran utamanya adalah membasmi rasuah. Ini kerana menurut Najib (27 Julai 2009), ”kerajaan amat komited dalam usaha memerangi rasuah.”

Kecekapan Pentadbiran Awam

Seluruh program di atas memang membuktikan komitmen Kerajaan Malaysia untuk meningkatkan mutu serta kecekapan pentadbiran awam. Ia juga membuktikan kesungguhan kerajaan untuk membanteras rasuah di kalangan warga sektor awam. Tetapi, adakah inisiatif tersebut menjamin bahawa pentadbiran awam yang cekap adalah bebas daripada rasuah?

Tidakkah analogi ini mengelirukan? Tidakkah ia memberi gambaran seolah-olah kecekapan dalam pentadbiran awam adalah sinonim dengan sikap anti-rasuah; boleh dijadikan determinan utama kepada amalan menjauhi rasuah; dan boleh mengikis mentaliti kotor pemberi serta penerima rasuah?

Persoalan in penting diperdalami. Ini kerana Harvey (2007) yang mendefinisikan kecekapan perkhidmatan awam sebagai kadar bandingan (ratio) antara input dan output, menegaskan bahawa kadar ini rumit untuk dipastikan secara tepat, kualitatif dan kuantitatif.

Mukherjee (2000) pula menyatakan, usaha mengukur prestasi dan kecekapan sektor awam adalah sukar. Pertama, sebab sektor ini tidak mempunyai satu indikator prestasi yang khusus seperti sektor swasta yang boleh diukur prestasinya menerusi kadar perolehan keuntngan atau berasaskan penguasaan pasarannya. Kedua, sebab sektor awam bertanggungjawab untuk mengendalikan barangan yang rendah tahap ukuran keuntungannya.

Biarpun begitu, kini memang wujud sistem penilaian prestasi bagi warga perkhidmatan awam. Tetapi, menurut Klingner & Nalbandian (2003:262-263), penilaian ini hanya menitikberatkan matlamat teknikal dan pengurusan organisasi awam. Ia juga bertujuan untuk memberikan motivasi kepada warga pentadbiran awam disamping memastikan soal-soal kenaikan gaji dan pangkat.

Ini bermakna sistem penilaian prestasi ini tidak boleh dijadikan pengukur kepada kecekapan perkhidmatan awam, apatah lagi untuk mengetahui secara sistematik sama ada kecekapan organisasi awam itu akan mengurangkan kadar rasuah secara keseluruhannya.

Bagaimanapun, kajian oleh Antonio, Schuknecht & Tanzi (2003:6) mendapati bahawa memang mutakhir ini soal pengukuran kecekapan sektor awam mulai ditikberatkan di negara-negara maju.

Tetapi, usaha ini masih terhad. Keputusan kajian berkenaan mendapati ”negara yang mempunyai tahap kecekapan yang tinggi di dunia adalah Jepun, Luxembourg, Australia, Amerika Syarikat (AS) dan Switzerland.”

Oleh sebab itu, jika mauduk perbincangan siri ini mengandaikan bahawa pentadbiran awam yang cekap adalah bebas dari rasuah, benarkah rasuah di negara-negara ini rendah tahapnya ataupun sifar kadarnya?

Indeks Persepsi Rasuah

Oleh sebab itu wajar dipastikan apakah tahap rasuah di negara-negara tersebut. Kepastian ini akan diperolehi menerusi perbandingan Indeks Persepsi Rasuah (IPR) yang diterbitkan oleh TI pada tahun 2006, 2007, dan 2008.

Menurut IPR pada tahun 2006, daripada 163 negara yang dikaji, Switzerland menduduki tangga ke-7 dengan skor 9.1 mata; Australia di tangga ke-9 dengan skor 8.7 mata; Luxembourg di tangga ke 11 dengan skor 8.6 mata, Jepun di tangga ke-17 dengan 7.6 mata, dan AS di tangga ke-20 dengan skor 7.3 mata.

Daripada 179 negara yang dianalisis pada tahun 2007, Switzerland berada di tangga ke-5 dengan skor 9 mata; Australia di tempat ke-11 dengan skor 8.6 mata; Luxembourg di tahap ke 12 dengan skor 8.4 mata; Jepun di peringkat ke-17 dengan skor 7.5 mata; dan AS di tangga ke-20 dengan skor 7.2 mata.

Daripada 180 negara yang dikaji pada tahun 2008, Switzerland menduduki tangga ke-5 dengan skor 9 mata; Australia di tangga ke-9 dengan skor 8.7 mata; Luxembourg di tangga ke 11 dengan skor 8.6 mata; sementara Jepun dan AS sama-sama menduduki tangga ke-17 dengan skor 7.5 mata.

Ironisnya, kedudukan IPR bagi ketiga-tiga tahun di atas didahului oleh Denmark, New Zealand, Sweden, Singapura dan Iceland yang kecekapan pentadbiran awamnya belum dikaji secara sanitifik. Oleb sebab itu, adalah tidak salah untuk mengatakan bahawa IPR di atas membuktikan bahawa analogi pentadbiran awam yang cekap adalah bebas dari rasuah, adalah analogi yang stereotaip dan meleset.

Ini kerana jika andaian ini benar, pastinya IPR di atas menujukkkan kadar anti-rasuah di Switzerland, Australia, Luxembourg, Jepun dan AS adalah lebih rendah daripada Denmark, New Zealand, Singapura dan Iceland.

Maka terbuktilah bahawa tahap rasuah dalam pentadbiran awam tidak boleh dipastikan tinggi-rendahnya berasaskan kecekapannya. Ini kerana tahap kecekapan perkhidmatan awam tidak memberikan korelasi positif kepada kadar rasuah dalam organisasi berkenaan.

Sebabnya, rasuah bukannya dilakukan oleh pentadbiran awam. Sebaliknya, rasuah diamalkan oleh sekelompok individu dalam perkhidmatan awam atau oleh sesetengah pemimpin dalam kerajaan. Namun begitu, impak jenayah rasuah tetap dibebankan kepada perkhidmatan awam dan kerajaan. Hakikat ini selaras dengan maksud pribahasa di mana seekor kerbau bergelumang lumpur, seluruh kandang akan pasti terpalit! [Siri ketiga mengenai rasuah akan disiarkan Isnin depan.]

Pentadbiran Awam dan Rasuah: Siri Satu

Ruhanie Ahmad


Rasuah boleh meruntuhkan negara. Rasuah juga boleh menjejaskan pembangunan nasional. Oleh sebab itulah Kerajaan Malaysia sentiasa berusaha untuk membanteras rasuah menerusi pelbagai pendekatan administratif, termasuklah peningkatan kecekapan warga perkhidmatan awam, penguatkuasaan undang-undang, pengamalan prosidur operasi, dan menerusi pelaksanaan mekanisme trasparensi..

Ini semua dilakukan kerana kepimpinan negara berpendapat bahawa rasuah adalah gejala yang wujud daripada ketidakcekapan warga perkhidmatan awam. Oleh sebab itu lahir andaian bahawa kecekapan sesuatu pentadbiran awam boleh dijadikan indikator kepada tahap minimanya rasuah di sesebuah negara. Program dan dasar anti-rasuah juga diandaikan boleh dijadikan pendekatan tunggal untuk membanteras jenayah tersebut.

Tetapi, adakah ini benar? Adakah benar bahawa perkhidmatan awam yang cekap akan terbebas daripada amalan rasuah? Jika ini benar, pastinya perkhidmatan awam Malaysia hari ini sudah terbebas daripada rasuah. Ini kerana Kerajaan Malaysia sentiasa melaksanakan pelbagai program dan strategi membanteras rasuah. Pada waktu yang sama, wujud pula pelbagai agensi dan mekanisme untuk memantau dan menghapuskan rasuah.

Siri ini mempertikaikan andaian sedemikian rupa. Ia akan membuktikan andaian bahawa pentadbiran awam yang cekap adalah bebas dari rasuah adalah andaian yang meleset.

Perkhidmatan Awam

Sebelum itu, fahami maksud perkhidmatan awam. Perkara 132 Perlembagaan Persekutuan mendefinisikan perkhidmatan awam sebagai Angkatan Tentera, Perkhidmatan Kehakiman dan Undang-Undang, Perkhidmatan Awam Am Persekutuan, Pasukan Polis, Perkhidmatan Awam Bersama, Perkhidmatan Awam Negeri, dan Perkhidmatan Pelajaran.

Ahmad Atory Hussain (1983:1) mendifinisikan perkhidmatan awam secara umumnya sebagai “organisasi yang mengurus manusia dan benda-benda untuk mencapai tujuan-tujuan kerajaan.” Dimock et al. (1983:5) menyifatkan pentadbiran awam ”sebagai satu operasi pengeluaran barangan dan perkhidmatan untuk memenuhi kehendak rakyat.”

Milakovich dan Gordon (1995:6) pula menegaskan, ”pentadbiran awam adalah segala proses, organisasi, dan individu yang terlibat dalam perlaksanaan undang-undang dan peraturan yang diputuskan atau dikeluarkan oleh badan perundangan, eksekutif dan kehakiman, di samping terlibat dalam proses penggubalan undang-undang dan peraturan yang berkenaan.”

Definisi Rasuah

Selanjutnya, kenali pula apa itu rasuah. Jenayah rasuah di Malaysia tidak diberikan perspektif perundangan yang serius seperti jenayah pengedaran serta penyeludupan dadah yang boleh membawa hukuman gantung sampai mati.

Sebaliknya, rasuah di Malaysia hanya tertakluk kepada Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) 2009; Ordinan 22 Darurat 1970 berkaitan rasuah; Akta Kastam 1967 (Disemak 1980) berkaitan rasuah (167); Kanun Keseksaan (Akta 574); Akta kesalahan pilihanraya berkaitan rasuah(2009); dan Akta pengubahan wang haram 2001 berkaitan rasuah.

Namun begitu, siri ini hanya akan menghuraikan rasuah takrifan SPRM dan definisi umum oleh kalangan tempatan dan antarabangsa.

SPRM mentakrifkan rasuah sebagai ”wang, derma, alang, pinjaman, fi, hadiah, cagaran berharga, harta atau kepentingan mengenai harta, iaitu apa-apa jenis harta, sama ada alih atau tak alih, atau apa-apa manfaat seumpama itu yang lain; apa-apa jawatan, kebesaran, pekerjaan, kontrak pekerjaan atau perkhidmatan, dan apa-apa perjanjian untuk memberikan pekerjaan atau memberikan perkhidmatan atas apa-apa sifat; apa-apa bayaran, pelepasan, penunaian atau penyelesaian apa-apa pinjaman, obligasi atau liabiliti lain, sama ada keseluruhannya atau sebahagian daripadanya; apa-apa jenis balasan berharga, apa-apa diskaun, komisen, rebat, bonus, potongan atau peratusan; apa-apa perbuatan menahan diri daripada menuntut apa-apa wang atau nilai wang atau benda berharga; apa-apa jenis perkhidmatan atau pertolongan lain, seperti perlindungan daripada apa-apa penalti atau ketakupayaan yang di kenakan atau yang dikhuatiri atau daripada apa-apa tindakan atau prosiding yang bersifat tatatertib, sivil atau jenayah, sama ada atau tidak sudah dimulakan, dan termasuk penggunaan atau menahan diri daripada menggunakan apa-apa hak atau apa-apa kuasa atau kewajipan rasmi; dan apa-apa tawaran, akujanji atau janji, sama ada bersyarat atau tidak bersyarat, untuk memberikan suapan mengikut pengertian mana-mana perenggan (a) hingga (f) yang terdahulu.”

Demikianlah definisi rasuah oleh SPRM---berjela-jela dan sukar untuk difahami oleh rakyat biasa. Tetapi, begitulah takrifan rasuah secara undang-undangnya.

Dalam bahasa yang mudah, Mahathir Mohamad (1980:180-181) menegaskan, “umumnya rasuah ditafsirkan sebagai pemberian saguhati kepada seseorang yang berkuasa supaya menyalahgunakan kuasa dan memilih kasih dalam tindakannya.” Pada waktu yang sama, “penyalahgunaan wang kerajaan sudah tentu patut dianggap rasuah sama seperti penyalahgunaan kuasa.”

Syed Hussein Alatas (1995:vii) mendefinisikan rasuah sebagai ”dengan sengaja melakukan kesalahan atau melalaikan tugas yang diketahui sebagai kewajipan, atau tanpa hak menggunakan kekuasaan, dengan tujuan memperolehi keuntungan yang sedikit sebanyak bersifat peribadi.” Beiau juga menghuraikan tujuh kategori rasuah---transaktif, extortif, investif, neopostik, defensif, autogenik, dan suportif.

Bernveniste (1997:113) menyatakan, ”rasuah adalah perilaku yang melanggar undang-undang, regulasi dan peraturan yang lazimnya dilakukan secara rahsia. Rasuah juga adalah penyalahgunaan kuasa dan mandat awam untuk memperolehi keuntungan kewangan dan material.”

Klitgaard (2001:31) mendefinisikan rasuah sebagai ”tingkah laku yang menyimpang dari tugas-tugas rasmi sebuah jabatan negara kerana keuntungan status atau wang yang menyangkut peribadi (perseorangan, keluarga dekat, kelompok sendiri); atau melanggar atura-aturan pelaksanaan beberapa tingkah laku peribadi.”

Fethi Ben Jomma Ahmed (2005:26-27) pula menghuraikan bahawa rasuah atau disebut dalam Quran dan Sunnah sebagai fasad, adalah melibatkan sifat-sifat murni termasuk kemuliaan, reformasi, istiqamah, dan amanah.

Kepada saya, rasuah adalah pendapatan, ganjaran, atau faedah kewangan dan bukan kewangan yang diperolehi oleh seseorang individu yang berkuasa menerusi amalan haram, amalan mengkhianati mandat rakyat, dan mengkhianati mandat negara. Amalan seperti ini mesti dikategorikan sebagai amalan yang melanggar nilai-nilai teras keselamatan nasional.

Impak Rasuah

Definisi pentadbiran awam seperti di atas membuktikan betapa pentingnya perkhidmatan tersebut kepada Kerajaan Malaysia kerana keseluruhannya membabitkan hal ehwal ketenteraan, pertahanan dan keselamatan; urusan pembangunan insan; serta tanggungjawab pelaksanaan dasar pembangunan ekonomi serta kesejahteraan rakyat. Oleh sebab itu INTAN (1991:831) menegaskan bahawa “perkhidmatan awam adalah tunggak yang dapat menentukan jatuh bangunnya sesebuah negara.”

Definisi rasuah di atas pula mengilustrasikan impak pengkhianatan kepada negara menerusi rasuah. Lantaran itu jika segolongan warga perkhidmatan awam adalah pengamal rasuah, dan sesetengah pemimpin kerajaan juga adalah penerima rasuah, impaknya pasti mengancam keselamatan negara, menggerhanakan masa depan generasi muda di bidang pendidikan dalam dunia yang kompetatif, dan memudaratkan kelangsungan ekonomi dan rakyat dalam era globalisasi dan liberalisasi yang mencabar.

Impak total daripada amalan rasuah adalah, rakyat yang tidak berpendidikan akan terpinggir, pembangunan negara menjadi lembab, pasaran kerja profesional dikuasai oleh tenaga mahir asing, nikmat kemajuan ekonomi dimonopoli oleh pihak yang kaya raya, rakyat yang miskin pula dinafikan keselesaan hidup di tanah airnya sendiri. Fenomena ini boleh menyebabkan kerajaan kehilangan wibawa dan dan rakyat kehilangan keyakinan. Lantas proses demokrasi pun boleh jadi kucar-kacir akibat kemelut dan asymmetrik kuasa.

Inilah antara sebabnya penganalisis seperti Johnston (2005) memprovokasikan pemikiran warga jagat supaya memberikan perspektif baru kepada soal pembanterasan rasuah. Oleh sebab itu juga Jonhston (2005:42-46) membahagikan rasuah kepada empat kategori khusus supaya rasuah sistemik dapat dirincikan secara mendalam.

Pertama, rasuah mempengaruhi pasaran (influeance markets corruption) yang membabitkan pemimpin politik untuk memperolehi sumbangan secara sah atau sebaliknya.

Dua, rasuah kartel elit (elite cartel corruption) yang melibatkan sesetengah pihak dengan pelbagai sumber kuasa seperti tentera, birokrasi, perniagaan, dan parti politik.

Tiga, rasuah oligarki dan kelompok (oligarchy and clan corruption) yang menjurus kepada pertarungan antara segolongan pihak yang berkuasa dengan pihak yang berpengaruh untuk menggadaikan kuasa bagi memperolehi kekayaan peribadi.

Empat, rasuah tokoh rasmi (official mogul corruption) yang memfokus kepada sesetengah pihak yang mempunyai pertalian politik untuk menghalalkan jenayah rasuah.

Sementara itu, Williams (2007:197) yang menganalisis amalan rasuah sistemik pula menegaskan, mutakhir ini kelompok teroris antarabangsa serta penjanayah juga menjadikan rasuah sistemik sebagai instrumen penting bagi memudahkan pelaksanaan teorisme atau jenayah rentas sempadan.

Caiden et.al. (2001:245-246) pula menghuraikan peri mustahaknya diadakan pemikiran semula terhadap kod etika rasmi pentadbiran awam di seluruh dunia supaya rasuah sistemik dapat dibanteras secara berkesan dan menyeluruh.

Seterusnya, Johnson (1995:184) memperkenalkan konsep rasuah struktural sebagai rasuah yang disasarkan khusus kepada pemimpin tinggi sesebuah negara untuk memudahkan urusan perniagaan sesuatu syarikat multinsasional.

Perry (1997) pula menghuraikan secara terperinci soal rasuah politik dan impaknya kepada negara. Contohnya, Perry (1997:27) menyatakan bahawa gejala rasuah politik adalah sama seriusnya dengan ketagihan arak atau penyalahgunaan dadah.

Demikianlah takrifan perkhidmatan awam dan definisi rasuah oleh pelbagai agensi awam dan sarjana. Takrif dan definisi seperti ini menyebabkan majoriti rakyat agak kurang memahami impak rasuah kepada diri mereka, kepada masyarakat, dan kepada negara. [Siri kedua mengenai rasuah akan disiarkan Khamis depan.]

Pentadbiran Awam dan Rasuah: Pengenalan

Ruhanie Ahmad

Rasuah mengancam demokrasi dan keselamatan negara. Jenayah ini juga menjejaskan proses pembangunan ekonomi dan menggugat kesejahteraan rakyat. Lazimnya rasuah dilakukan oleh segolongan anggota birokrasi yang tergamak untuk menggadaikan kuasa awam yang diamanahkan kepada mereka untuk memperolehi keuntungan peribadi. Ia juga dilakukan oleh sesetengah pihak yang mempunyai kuasa atau naungan politik.

Oleh sebab itulah Perry (1997:30) menghuraikan kewujudan rasuah politik dan rasuah pentadbiran. Ini kerana pertalian antara pentadbian awam, politik, dan rasuah sistemik adalah fenomena yang universal.

Oleh sebab itu juga Fethi Ben Jomma Ahmed (2005:104) menghuraikan masalah rasuah ekonomi kerana jenayah ini ”mengurangkan aktiviti ekonomi dan keuntungan.”

Lantaran itulah juga Syed Hussein Alatas (1995:viii-xiv) menyifatkan rasuah sebagai “pengkhianatan kepercayaan yang membawa pengaruh buruk kepada pemerintah, pembangunan, kesejahteraan masyarakat, institusi swasta atau masyarakat umum.” Dan, Mahathir Mohamad (1980:181) pula menegaskan, “rasuah boleh membawa keruntuhan kerajaan.”

Huraian-huraian di atas adalah antara faktor utama yang menyebabkan Kerajaan Malaysia sentiasa prihatin terhadap usaha pembanterasan rasuah.

Terbaru sekali, Rancangan Malaysia Ke-10 (RMK-10) yang dibentangkan oleh Perdana Menteri, Dato’ Sri Mohd Najib Tun Razak, di Dewan Rakyat, Khamis 10 Jun 2010, antara lainnya menghuraikan tindakan Kerajaan untuk membanteras rasuah.

Keprihatinan Perdana Menteri terhadap jenayah ini sangat dihargai dan sewajarnya mendapat sokongan serta kerjasama daripada rakyat jelata di semua lapisan masyarakat.

Antara fokus tindakan pembanterasan rasuah yang terkandung dalam Ringkasan Eksekutif RMK-10 (Unit Perancang Ekonomi 2010:30) adalah seperti berikut:

Memperkukuh pematuhan agensi barisan hadapan menerusi pemantauan secara berkala ke atas proses pengkuatkuasaan serta penyiasatan kes rasuah yang dilaporkan.

Mempertingkat ketelusan dalam Kerajaan termasuk meneruskan edaran Laporan Ketua Audit Negara kepada umum dan mengamalkan ketelusan melalui portal MyProcurement yang akan memaparkan maklumat perolehan Kerajaan kepada rakyat.

Mengenakan hukuman dengan cepat serta lebih berat untuk mencegah amalan memberi rasuah termasuk mendedahkan kepada umum maklumat terperinci individu yang didapati bersalah mengamalkan rasuah.

Meningkatkan kesedaran awam mengenai peranan penting mereka dalam menangani rasuah.

Menilai semula institusi utama yang memerangi rasuah bagi meningkatkan kebebasan dan pemerkasaan institusi tersebut.

Memupuk sistem nilai berteraskan integriti dan moral melalui pelan tindakan Tekad integriti yang akan diperkenalkan sebagai penambahbaikan kepada Tekad 2008.

Sehubungan dengan keseriusan Kerajaan membanteras rasuah, blog ini akan menyiarkan beberapa siri posting mengenai rasuah. Persoalan utama posting ini ialah, adakah benar bahawa pentadbiran awam yang cekap adalah pentadbiran awam yang bebas dari rasuah?

Saya harap para pembaca blog ini akan bersama saya untuk merungkaikan persoalan ini. Saya juga amat berbesar hati jika anda sekalian sudi berkongsi maklumat sahih dengan saya mengenai rasuah di Malaysia.

Contohnya, saya mendapat maklumat yang masih belum dapat disahkan, kononnya kekurangan gula di Malaysia mutakhir ini adalah akibat amalan rasuah di kalangan beberapa agensi Kerajaan.

Tuduhan ini sedang hangat dikedaikopikan kerana kononnya bekalan gula yang sampai di pelabuhan Malaysia kemudiannya diseludupkan pula ke sebuah negara jiran. Adakah ini benar? Adakah ini fitnah? [Siri pertama mengenai rasuah akan disiarkan Isnin depan.]

Etnisiti, Kewarganegaraan, dan Nation

Ruhanie Ahmad

Malaysia negara majmuk. Kajian keselamatan mengketagorikan negara seperti ini sebagai state-nation, bukannya nation-state seperti Jepun. Kemajmukan Malaysia ini dimanifestasikan menerusi struktur kewarganegaraannya yang dimaktubkan dalam Perlembagaan Persekutuan.

State-nation dan nation-state adalah berpaksikan kepada perkataan nation yang ditakrifkan sebagai sekelompok besar umat manusia yang berkongsi warisan budaya yang serupa dan hidup di sebuah lokasi geografi yang sama (Buzan 1983:45).

Berdasarkan definisi di atas, Tanah Melayu sebelum era penjajah mulai 1511, adalah sebuah nation-state kerana pada ketika itu majoriti penduduk Tanah Melayu adalah sekelompok besar manusia yang berkongsi warisan budaya yang sama, iaitu budaya Melayu, dan hidup di lokasi geografi yang sama, iaitu Alam Melayu.

Bagaimanapun, status Tanah Melayu ini berubah menjadi state-nation setelah merdeka pada 31 Ogos 1957. Ini kerana para pejuang kemerdekaan tanah air kita sanggup bertolak-ansur untuk memberikan kewarganaan kepada rakyat asing dan sekaligus negara ini menjadi negara pelbagai keturunan.

Biarpun begitu, para pejuang kemerdekaan yang multi-etnik juga bersetuju mengekalkan elemen nation-state Tanah Melayu secara simbolik dengan memaktubkan beberapa Fasal strategik di dalam Perlembagaan Persekutuan mengenai agama Islam, Bahasa Melayu, Raja-Raja Melayu, serta keistimewaan Melayu dan Bumiputera.

Oleh itu, walaupun Malaysia sebuah negara yang majmuk atau state-nation, kemajmukan ini sebenarnya berpaksikan kepada elemen-elemen nation-state Tanah Melayu di era pra penjajah.

Hakikat ini difahami oleh para pejuang kemerdekaan Persekutuan Tanah Melayu. Malangnya, elemen nation-state inilah yang kini menjadi duri dalam daging dan sentiasa dipolemik dan dipolitikkan oleh elit-elit sosial, politik, dan ekonomi rakyat Malaysia bukan Melayu dan bukan Bumiputera.

Soal inilah yang kini menjadi punca kepada pelbagai tuntutan rakyat bukan Melayu dan bukan Bumiputera di Malaysia. Soal inilah juga yang menjadikan orang Melayu dan Bumiputera berasa cemas dan lemas.

Apa tidaknya? Fasal 153 Perlembagaan Persekutuan mengenai keistimewaan Melayu dan Bumiputera sentiasa diungkit-ungkit oleh bukan Melayu dan bukan Bumiputera kontemporari. Dasar-dasar affirmative kerajaan dikatakan menindas. Dasar pendidikan kebangsaan dipersoalkan. Dasar Ekonomi Baru yang semangatnya diterapkan ke dalam Dasar Pembangunan Nasional dijadikan isu politik. Status Islam sebagai agama Persekutuan mahu disamatarafkan dengan agama-agama lain. Bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan juga mahu disamaratakan dengan Bahasa Cina dan Tamil.

Semasa Singapura berada dalam Malaysia, perjuangan seperti ini digerakkan menerusi Malaysian Malaysia---sama rata, sama rasa. Hari ini, sesetengah elit politik dalam Barisan Nasional sendiri bersuara lebih vokal daripada suara Lee Kuan Yew di era Malaysian Malaysia.

Saya yakin masalah yang berpunca daripada struktur Perlembagaan Persekutuan yang memanifestasikan secara simbolik elemen-elemen nation-state Tanah Melayu ini akan terus menjadi masalah strategik dalam pembinaan bangsa Malaysia.

Kepada pihak yang buta sejarah, khususnya elit-elit sosial, politik, dan ekonomi bukan Melayu, saya cadangkan mereka kaji kedudukan beratus ribu warga keturunan Korea dan China yang menetap di Jepun, sejak dulu hingga ke hari ini.

Negara Jepun mengamalkan model differential exclusion dalam soal kewarganegaraannya (Yamanaka 2004:69). Ini kerana Jepun sebagai sebuah nation-state mahu mengekalkan satu rupa bangsa yang tunggal, iaitu bangsa Jepun. Negara Jepun mengamalkan model ini kerana ia menganggap kemajmukan rakyatnya akan mengancam status Jepun sebagai nation-state.

Oleh itulah hingga ke hari ini Jepun tidak memberikan taraf kewarganegaraan kepada 700,000 keturunan Korea dan 200,000 keturunan China yang nenek moyang mereka berhijrah ke Jepun di era penjajahan Jepun di Korea dan China.

Kelompok ini mengalami social exclusion, tidak mempunyai civil rights, dan hidup dalam prejudis. Generasi kedua dan generasi ketiga kelompok ini menerima layanan dingin daripada kerajaan Jepun, warga korporat Jepun menyifatkan mereka sebagai pekerja sementara, dan rakyat Jepun mengkategorikan mereka sebagai kelas bawahan (Yamanaka 2004:67-68).

Bagaimana agaknya jika rakyat keturunan Cina dan India di Malaysia menerima layanan seperti generasi kedua dan generasi ketiga Korea dan China di Jepun? Bagaimana agaknya jika di era menjelang kemerdekaanj tanah air seluruh orang Melayu bersikap seperti orang Jepun?

Oleh itu, jangan kita bercakap mengenai etnisiti, kewarganegaraan dan nation secara melulu. Hakikatnya, Malaysia kontemporari adalah sebuah state-nation. Pakar-pakar keselamatan berpendapat, sesebuah negara seperti ini perlu dibina menerusi dasar kerajaan yang tegas.

Jika di sesebuah nation-state, bangsa yang membina negara, di sesebuah state-nation, negara yang berperanan penting membina bangsanya. Oleh sebab itulah Gagasan IMalaysia adalah satu daripada mekanisme penting ke arah pembinaan bangsa Malaysia.

Oleh sebab itu jangan kelirukan 1Malaysia dengan Malaysian Malaysia. Ini kerana bangsa Malaysia tidak boleh dibina menerusi Malaysia Malaysia yang dulu diperjuangkan oleh Lee Kuan Yew, dan kini dijuarai oleh DAP dan beberapa elit BN yang buta sejarah. Sebabnya, pendekatan ini adalah konfrontasional serta menjejaskan struktur Perlembagaan Persekutuan.

Akhir sekali, kerajaan perlu bertegas untuk mengekalkan status quo dasar yang digubal dan dilaksanakan berasaskan Fasal-Fasal strategik dalam Perlembagaan Persekutuan. Jika tidak, negara Malaysia yang majmuk ini boleh jadi kacau-bilau. Jika tidak, pasti akan ada pihak yang akan menginjak-injak kepala orang Melayu dan Bumiputera.

Mereka akan bertindak sedemikian kerana mereka tidak mahu menerima hakikat bahawa Malaysia, yang dulunya dikenali sebagai Persekutuan Tanah Melayu, adalah sebuah nation-state bernama Tanah Melayu di era pra penjajahan.

[Saya menyepikan diri selama enam bulan kerana misi peribadi. Jutaan maaf saya pinta daripada seluruh pengunjung].

Keselamatan Negara Malaysia

Ruhanie Ahmad

Tahun 2009 menyaksikan beberapa polemik yang boleh menjejaskan keselamatan nasional. Contohnya, polemik mengenai taraf bukan bumiputera, status Melayu dan peribumi dalam Perlembagaan Pesekutuan, soal kedudukan agama Islam sebagai agama rasmi Persekutuan, dan isu Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.

Kemunculan polemik ini menandakan transformasi pemikiran segolongan rakyat Malaysia terhadap status jatidiri atau identiti mereka, khususnya identiti Melayu-Bumiputera berbanding bukan Bumiputera di era merdeka.

Transformasi ini memang lumrah akibat peredaran zaman dan evolusi persepsi masyarakat. Tetapi, ianya jelas menafikan soal jatidiri rakyat Malaysia yang telah dibina secara perlembagaan di mana penggubalan serta kelulusannya adalah berasaskan persetujuan pejuang kemerdekan yang multi-etnik, budaya, agama, sejarah dan latarbelakang ekonomi.

Oleh itu, pelbagai kelompok elit – politik, agama, sosial, budaya atau ekonomi – yang berjuang merobah status jatidiri komunitinya di negara ini wajar menyedari aspek-aspek sejarah, agama, budaya dan lain-lainnya untuk menghindari perilaku serta kenyataan mereka mencetuskan masalah keselamatan nasional di Malaysia.

Hakikatnya demikian kerana soal keselamatan nasional di sesebuah negara plural yang muda dan membangun seperti di Malaysia wajar dianalisis berdasarkan wisdom dan permuafakatan pejuang kemedekaan negara yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan.

Kini rakyat pelbagai etnik memang berhak membicarakan pembinaan jatidiri masing-masing serta boleh menyuarakan desakan demi desakan termasuk yang sensitif dan mencanggahi beberapa peruntukan teras dalam Perlembagaan Persekutuan.

Tetapi, janganlah proses pembinaan jatidiri ini meminggirkan sama sekali prinsip-prinsip perpaduan nasional, ketahanan nasional dan keselamatan nasional atau boleh mencetuskan masalah keselamatan nasional.

Ini kerana prinsip-prinsip keselamatan nasional di negara maju yang sebenarnya American-centric tidak boleh dijadikan asas kepada pensekuritisasian keselamatan nasional di Malaysia.

Ini juga sebab core-values atau nilai teras dan referent object atau objek rujukan keselamatan di negara muda dan membangun seperti di Malaysia adalah amat berbeza dengan nilai teras, objek rujukan dan proses pensekuritisasian di negara maju.

Hakikatnya demikian kerana keselamatan nasional di negara maju hanya difokus daripada konteks ancaman luaran sahaja.

Nota: jutaan maaf kerana blog ini tidak dikemaskinikan sekian lamanya akibat pelbagai konstrains teknikal dan peribadi.

Ombudsman Dan Whistleblowers

Ruhanie Ahmad

Ombudsman berbeza daripada whistleblowers. Ombudsman institusi pemantau bebas untuk menangani perbuatan salah laku, keputusan tidak saksama, atau perilaku penjawat awam yang menindas rakyat.

Konsep serta amalan ombudsman sektor awam diperkenalkan di Sweden pada tahun 1809. Institusi ini kemudiannya diperkenalkan di beberapa negara Scandinavia. New Zealand adalah negara pertama yang memperkenalkannya di luar Eropah. Kini beratus-ratus negara termasuk Papua New Guinea dan Cooks Island mempunyai institusi ini.

Ombudsman di peringkat negara dilantik oleh dan bertanggungjawab kepada parlimen. Anggotanya adalah individu berwibawa, berintegriti, dan terhormat. Tugasnya menyiasat aduan salah laku jabatan kerajaan, dan memperakukan koreksi serta penyelesaiannya.

Di kebanyakan negara asing wujud badan yang sama di peringkat jabatan, agensi awam, universiti, kerajaan tempatan, dan hospital untuk membolehkan masalah rakyat disiasat dan diselesaikan di peringkat berkenaan.

Whistleblowers adalah individu yang secara sukarela menyalurkan maklumat kepada pihak berkuasa mengenai rasuah dan salah laku. Mereka terdiri daripada individu yang berkhidmat dengan kerajaan, bekerja di sektor swasta, menjadi pemimpin dan ahli organisasi politik, penggerak dan ahli pertubuhan sukarela, atau rakyat biasa di semua peringkat. Di kebanyakan negara, kelompok ini diberikan perlindungan undang-undang.

Ini bermakna whistleblowers adalah individu penyampai maklumat kepada pihak berkuasa sementara ombudsman adalah institusi yang bertindak untuk menyiasat maklumat berkenaan untuk membuat perakuan kepada pihak berkuasa bagi memperbaiki atau menyelesaikannya.

Whistleblowers dan umbudsman penting untuk membanteras rasuah dan penyelewengan kuasa. Mereka memperkukuhkan keberkesanan agensi antirasuah serta pelaksanaan undang-undang mengenainya yang diwujudkan oleh sesebuah negara.

Ombudsman merupakan istilah yang sering dipoltikkan oleh pembangkang di Malaysia terutamanya bila mereka membicarakan soal rasuah dan penyelewengan kuasa oleh pihak pemerintah.

Sebuah akhbar Inggeris tempatan melaporkan kenyataan Menteri di Jabatan Perdana Menteri, Datuk Seri Nazri Aziz, pada 10 April 2006, bahawa kerajaan bercadang mewujudkan ombudsman bagi menyiasat aduan terhadap pihak berkuasa termasuk menteri dan badan pencegah rasuah.

Agensi berita AP 11 April 2006 pula memetik kenyataan Datuk Seri Najib Tun Razak bahawa Malaysia mungkin menubuhkan sebuah badan bebas untuk menyiasat aduan terhadap seluruh agensi kerajaan termasuk para menteri dan penggubal undang-undang.

Oleh itu, bila agaknya kerajaan Malaysia akan menubuhkan ombudsman di peringkat nasional? Usaha ini pasti akan memperkukuhkan lagi Akta Whistleblowers yang akan digubal dan dikuatkuasakan mulai 2010.

Peranan Whistleblowers Membanteras Rasuah

Ruhanie Ahmad

Malaysia akan memperkenalkan undang-undang anti-rasuah yang dikenali sebagai The Whistleblowers Act. Ini diumumkan oleh Datuk Seri Najib Tun Razak dalam ucapan belanjawannya tempohari.

Penggubalan dan penguatkuasaan undang-undang ini membuktikan betapa seriusnya kepimpinan Najib terhadap usaha membanteras rasuah dan salahguna kuasa di Malaysia.

Undang-undang ini banyak manfaatnya. Satu: ia memberikan perlindungan serta kekebalan kepada rakyat jelata yang menyampaikan maklumat mengenai rasuah dan salahguna kuasa dalam sektor awam, swasta, dan sukarela.

Dua: perlindungan dan kekebalan diberikan supaya rakyat menyampaikan maklumat mengenai rasuah dan penyalahgunaan kuasa kepada media massa atau lain-lain agensi anti-rasuah tanpa takut dan bimbang.

Tiga: undang-undang ini mewujudkan persekitaran anti-rasuah yang lebih menggerunkan pihak yang cuba memberi rasuah dan menerima rasuah kerana tindakan mereka boleh dipantau oleh sesiapa sahaja dan pada setiap masa.

Empat: undang-undang ini memantapkan lagi undang-undang dan institusi anti-rasuah yang sudah wujud di Malaysia.

Lima: undang-undang ini dijangka mendorong kewujudan civil society anti-rasuah yang lebih komprehensif dan tidak berpaksikan politik.

Undang-undang Whistleblowers telah dikuatkuasakan di beberapa negara asing sejak bertahun lamanya. Keberkesanannya dicerminkan menerusi pengaplikasian beberapa peruntukan mengenai whistleblowers ke dalam peraturan syarikat, jabatan kerajaan, dan pertubuhan sukarela.

Contohnya, terdapat syarikat di India memaktubkan sebahagian undang-undang Whistleblower India ke dalam kod etika syarikatnya bagi membolehkan pekerjanya menerima perlindungan bila melaporkan salahlaku dan penyelewengan kepada pihak majikannya.

Di Amerika Syarikat, banyak jabatan kerajaan yang mewujudkan perlindungan whistleblowers dalam organisasi mereka sebagai strategi mencegah penyelewengan dan rasuah.

Di AS juga wujud National Whistleblowers Center (NWC) yang memantau whistleblowers (penyampai maklumat) yang cuba dianaiya oleh pihak yang didedahkan penyelewengannya.

Ini mencerminkan bahawa whistleblowers adalah golongan berpengaruh dalam mendedahkan perilaku negatif dalam sesebuah organisasi awam dan swasta.

Nota: Jutaan maaf kerana tidak membuat posting buat sekian lama akibat peperiksaan yang baru sahaja berakhir. Dalam posting akan datang akan saya paparkan perbezaan peranan whistleblowers dengan ombudsman dalam membanteras rasuah dan salahguna kuasa.